Η Επανάσταση έχει πολλές μορφές (άρθρο της Ιω. Δουκίδου) Unknown12:06 π.μ. 0 σχόλια

Η Επανάσταση έχει πολλές μορφές (άρθρο της Ιω. Δουκίδου*)...

Είτε μέσω διαδικτύου κάνεις επανάσταση μέσω του καναπέ σου ποστάροντας σχόλια και στάτους κατά των κυβερνώντων, είτε αναλαμβάνεις κοινωνική δράση, δηλαδή βγαίνεις στους δρόμους και διαμαρτύρεσαι για τη γενικότερη κατάσταση. 

Είτε πάλι αναλαμβάνεις ενεργό πολιτική δράση συμμετέχοντας στις εκλογές, ευελπιστώντας ότι είσαι ίσως ο τελευταίος πολεμιστής που θα σώσει τον κόσμο και το τελευταίο φρούριο που θα μείνει απόρθητο από τη διαφθορά.

Η επανάσταση κατακρίνεται από πολλούς, ότι δεν έχει αποτέλεσμα, ότι έχουμε νοοτροπία ωχαδερφισμού και δεν τολμάμε να αναλάβουμε δράση, ο αρνητικός δε αυτός σχολιασμός ανήκει πάντοτε σε άτομα ΑΠΑΘΗ, ΑΝΕΝΕΡΓΑ, που ξεχνούν ότι το μέλλον ανήκει στους ονειροπόλους.

Ένα μεγάλο μπράβο σε όσους κατέρχονται στις εκλογές επειδή αγανάκτησαν από την κατάντια της Χώρας μας. Ένα μπράβο  ακόμη και σε όσους αρχικά κατήλθαν από εγωπαθή κίνητρα, τα οποία όμως στην πορεία μεταβλήθηκαν σε αλτρουιστικά κίνητρα, με πρόθεση προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο.

 Ένα μεγάλο Χ σε όσους απλά θέλησαν να συνεχίσουν την παράδοση του «να έχεις και να είσαι» δημοτικός σύμβουλος, με νοοτροπία «αφού συμμετέχω τόσα χρόνια στις εκλογές, πώς γίνεται να λείψω από αυτές;»

Ποτέ δεν ξέρεις ποια είναι τα κίνητρα του καθενός που κατεβαίνει υποψήφιος. Ίσως η γενικότερη ανεργία και α-εργία οδηγεί πολλούς απηυδησμένους τόσα χρόνια να αναλάβουν δράση. Ίσως είναι το οικονομικό κίνητρο. Ίσως είναι η γλυκειά λάμψη του θεαθήναι. Πολλά ίσως...

Αυτήν την Κυριακή και την επόμενη καλούμαστε όλοι να αποφασίσουμε αν θα σκοτώσουμε ή θα βελτιώσουμε το μέλλον μας με την ψήφο μας. Αν θα συνεχίσουμε την υπάρχουσα δεινή κατάσταση, που πολλοί δε θέλουν να παραδεχτούν, ή αν θα δώσουμε ένα γερό μάθημα σε όσους κακοκυβέρνησαν, σε όσους κακοδιαχειρίστηκαν τα τοπικά και όχι μόνο θέματα του Δήμου/της Κοινότητας ή της Περιφέρειας.

Να μην ξεχνάμε ότι μετά την απομάκρυνση από το ταμείο-κάλπη, ουδέν λάθος δεν αναγνωρίζεται...

Η αποχή είναι ανεπίτρεπτη, μιας και δεν εκφράζει τη λαϊκή βούληση, δεν περνά κανένα μήνυμα, αντιθέτως συμφέρει κάποια κόμματα να βγουν με μικρότερο ποσοστό. 

Καλό βόλι λοιπόν στους ψηφοφόρους, με σύνεση και λογική  και καλή επιτυχία κυρίως στους άξιους υποψηφίους.

* Η συνεργάτης του InVeria.gr Ιωάννα Δουκίδου, είναι δικηγόρος στη Βέροια

Περισσότερα

"Αγαπάτε αλλήλους" (άρθρο της Ιω. Δουκίδου) Unknown2:45 π.μ. 0 σχόλια

Της Ιωάννας Δουκίδου*

Πάσχα ονομάζεται η μεγάλη γιορτή του Χριστιανισμού, αλλά και του Ιουδαϊσμού. Για τους Εβραίους, το Πάσχα καθιερώθηκε ως ανάμνηση της Εξόδου που τούς ελευθέρωσε από την αιγυπτιακή δουλεία, υπό την ηγεσία του Μωυσή.

Μεταγενέστερα καθιερώθηκε ως η μεγαλύτερη χριστιανική εορτή από τους Χριστιανούς, σχετιζόμενη με τον θυσιαστικό θάνατο, την Διάβαση από το Θάνατο στη Ζωή και την Ανάσταση του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού.

Πάσχα ερχόμενο, και παντού ακούγεται, αλλά δυστυχώς δεν εφαρμόζεται, η ρήση “αγαπάτε αλλήλους!”

Μια μεγάλη αλήθεια, που μας την μετέδωσε ο Χριστός. Και αν ακόμη δεν θυμόμαστε ιστορίες από την Καινή Διαθήκη, μήτε τα θαύματα του Θεανθρώπου, το μοναδικό που πρέπει να θυμόμαστε είναι το να αγαπάμε αλλήλους.

Κάποιες αρχές που πρέπει να υιοθετούμε όχι μόνο τις Άγιες Μέρες, αλλά σε όλη τη διάρκεια του χρόνου, είναι οι εξής: 

Δεν πρέπει να κατακρίνουμε τους άλλους, αλλά να κάνουμε κυρίως αυτοκριτική.

Ο χαρακτήρας μας και η ψυχή μας πρέπει να έχουν ανθρωπιά και ευγένεια, αισθήματα καλοπροαίρετα απέναντι σε όλους, ακόμη και σε όσους μας έχουν βλάψει.

Πρέπει να συγχωρούμε φίλους και εχθρούς, για να κοιμόμαστε ήσυχοι. Η ψυχική ηρεμία είναι το παν, και αυτό θα το καταφέρουμε μόνο εάν αποβάλουμε τα εχθρικά και κακόβουλα συναισθήματα από μέσα μας.

Η μνησικακία, ο κομπασμός δεν αρμόζουν σε όποιον θέλει να λέγεται Χριστιανός.

Αντίθετα, η ταπεινότητα και η μετριοφροσύνη είναι μεγάλα προτερήματα.

Αυτός που σταυρώθηκε για εμάς και τις αμαρτίες μας, μας αγάπησε όσο κανείς. Δεν θέλει να απελπιζόμαστε, ούτε να στενοχωριόμαστε. Δεν θέλει να αλληλοσκοτωνόμαστε, αλλά να είμαστε ενωμένοι και αγαπημένοι στον επίγειο παράδεισο που μας έδωσε.

Η αγάπη και ιδίως η ευγένεια δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα μάθημα, μια συνήθεια, που εάν τη βάλεις μια φορά μέσα σου, σού χαρίζει μια εσωτερική ομορφιά, που δεν θες να αποχωριστείς.

Να τρέφουμε αισθήματα Αγάπης πρώτιστα για τον εαυτό μας, γιατί από αυτόν ξεκινούν όλα και έπειτα για την οικογένειά μας, τους φίλους μας, τους συνεργάτες μας,  για το πνευματικό μας παιδί, τον κοινωνικό μας περίγυρο, για τους ανταγωνιστές μας, για όσους το αξίζουν και όσους όχι. Να προσευχόμαστε για την υγεία και τη σωτηρία της ψυχής όλων μας!

Αυτά τα λίγα και βασικά σημαίνουν να είσαι Χριστιανός, κοντά στον Θεό...

Καλή Ανάσταση λοιπόν στις ψυχές μας, Καλή Ανάσταση σε όλους τους τομείς της ζωής μας και Καλό Πάσχα σε όλους!

* Η συνεργάτης του InVeria.gr Ιωάννα Δουκίδου, είναι δικηγόρος στη Βέροια

Περισσότερα

Δύο Απρίλη, Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου (άρθρο της Ιω. Δουκίδου) Unknown2:59 π.μ. 0 σχόλια

Γράφει η Ιωάννα Δουκίδου*

Δύο Απρίλη.. Σαν σήμερα, γεννήθηκε ο γνωστός σε μικρούς και μεγάλους, Δανός συγγραφέας παραμυθιών, Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Τα παιδικά παραμύθια του, με τις φανταχτερές ιστορίες, τις γεμάτες με γλυκιά μελαγχολία, περνούσαν μηνύματα σε όλα τα παιδάκια και όχι μόνο.

Για τον Χανς γράφτηκε πως ήταν ένα περίεργο παιδί, με εξαιρετική φαντασία. Είχε δύσκολη παιδική ηλικία. Μεγαλώνοντας, κυνήγησε το όνειρό του να γίνει ηθοποιός, αλλά τον απέρριψαν λόγω εμφάνισης. Έτσι, άρχισε να ασχολείται με τη μουσική, αλλά στη συνέχεια αρρώστησε, έχασε τη φωνή του και τότε η μοναδική του ενασχόληση έμεινε το γράψιμο ποιημάτων και βιβλίων...

Στα παραμύθια του είναι διάχυτο το δημοκρατικό στοιχείο και η σάτιρα. Οι ήρωες του Άντερσεν είναι απ’ τη μια οι κακοί, εγωιστές και ματαιόδοξοι «ήρωες», οι γεμάτοι ανθρώπινα ελαττώματα και απ’ την άλλη οι φτωχοί, οι αδικημένοι από τη ζωή και τη μοίρα, που όμως διαθέτουν τεράστιο ψυχικό πλούτο, μεγαλοψυχία, ευγένεια, ανθρωπιά. Ας θυμηθούμε λίγους από τους ήρωές του, το κοριτσάκι με τα σπίρτα, το μολυβένιο στρατιωτάκι, η μικρή γοργόνα, το ασχημόπαπο, η τοσοδούλα. Κεντρική ιδέα στα έργα του ήταν η επικράτηση του καλού και του ωραίου. Φαίνεται πως η ίδια του η ζωή τον επηρέασε βαθειά στο γράψιμό του.

Έπρεπε να μεγαλώσω για να καταλάβω πως τα ίδια τα παραμύθια μάς διδάσκουν μεγάλες αλήθειες. Σαν μικρά εστιάζαμε στις εικόνες του βιβλίου, στην ατμόσφαιρα της εποχής που μάς μετέφεραν, και σιγά σιγά, όσο περνούσε ο καιρός, «πιάναμε» το νόημα και το δίδαγμα της ιστορίας. Ακόμη και σήμερα, τα μηνύματα είναι τόσο δυνατά, οι ήρωες τόσο διαχρονικοί. 

Σαν  Βεροιώτισσα νιώθω πολύ τυχερή, διότι έχουμε τη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη στην πόλη μας, όπου, χωρίς οικονομικό κόστος, μικροί και μεγάλοι έχουμε άμεση πρόσβαση σε πλήθος αναγνωσμάτων, ελληνικών και ξένων, επιστημονικών και μη, καθώς και σε πολυμέσα, όλες τις εποχές του χρόνου. Επίσης, στη Βιβλιοθήκη μας συνεχώς διοργανώνονται εκδηλώσεις, εκπαιδευτικά προγράμματα, ομιλίες ποιητών, συγγραφέων.

Πρόσφατα παρακολούθησα μια ταινία, όπου ο ήρωας είχε το κληρονομικό χάρισμα από τον πατέρα του να ταξιδεύει πίσω στο χρόνο. Ρωτώντας τον πατέρα του τι ακριβώς έκανε για να γεμίσει το χρόνο του, όταν ταξίδευε πίσω, πέρα από το ότι διόρθωνε τα λάθη του, ο δεύτερος τού απάντησε: Διάβαζα. Συνεχώς διάβαζα βιβλία, μέσα στην τεράστια βιβλιοθήκη του σπιτιού μου. Και αυτό μού πρόσφερε απόλυτη ικανοποίηση!

Το διάβασμα βιβλίων, παραμυθιών, ποιημάτων, μυθιστορημάτων, λογοτεχνιών, μάς κάνει πιο δημιουργικούς, σκεπτόμενους, εξάπτει τη φαντασία μας, μάς αφυπνίζει, μάς ταξιδεύει σε άλλους κόσμους, μάς ηρεμεί, μάς ευαισθητοποιεί, θεραπεύει τις «μικρές» αντιλήψεις, στην τελική μάς κάνει καλύτερους ανθρώπους. Ένας μικρός κόσμος κρύβεται μέσα σε κάθε βιβλίο... Γι’ αυτό, μην επαναπαύεστε, μην περιμένετε απλά να γίνει ταινία ένα βιβλίο, αλλά διαβάστε!

* Η συνεργάτης του InVeria.gr Ιωάννα Δουκίδου, είναι δικηγόρος στη Βέροια

Περισσότερα

Περί προεκλογικού οίστρου... Unknown2:08 π.μ. 0 σχόλια

Γράφει η Ιωάννα Δουκίδου*

Οι εκλογές πλησιάζουν... ο αγώνας και συνάμα η αγωνία των υποψηφίων και των ψηφοφόρων- τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω- κορυφώνονται. 

Αυτήν τη φορά θέλησα να αφιερώσω ένα αρθράκι, να διατυπώσω μερικές σκέψεις μου για τις επερχόμενες εκλογές.

Θα ήθελα κατ' αρχάς να ευχηθώ σε όλους τους υποψηφίους καλή επιτυχία. Θα σκεφτεί κανείς, πώς είναι δυνατόν να λες καλή επιτυχία σε κάθε υποψήφιο, μιας και το σύνολό τους ξεπερνά τριψήφιο αριθμό, και να το εννοείς; 

Ναι, το εννοώ, διότι κάθε ένας που κατεβαίνει υποψήφιος, είτε ως δήμαρχος, είτε ως σύμβουλος, ανεξάρτητα από το πώς νοεί και αντιλαμβάνεται ο κόσμος τα κίνητρά του, βαθιά μέσα του επιθυμεί να προσφέρει τον καλύτερο εαυτό του  για το κοινό καλό. Αφιερώνει πολύ μεγάλο κομμάτι από τον προσωπικό του χρόνο, μένοντας ώρες μακριά από την οικογένειά του και τη δουλειά του, για να πετύχει το στόχο του, να εκλεγεί στη θέση που θέλει. Ουσιαστικά, γίνεται ψυχή τε και σώμα, ένα με την όλη διαδικασία.

Κατά τη διάρκεια του προεκλογικού του αγώνα, έρχεται σε επαφή με τον κόσμο, γίνεται κοινωνικότερος, ενδιαφέρεται να λάβει γνώση για τα τοπικά κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά και άλλα προβλήματα, για ειδικότερα ευαίσθητα θέματα και τελικά δεσμεύεται να ανταποκριθεί στο ρόλο που τού ανατέθηκε.

Υπάρχουν βέβαια και κάποιες περιπτώσεις ατόμων που -θέλω να πιστεύω πως είναι μια μειοψηφία- κατεβαίνουν για το θεαθήναι, ή ύστερα από πολλές πιέσεις, αλλά ευτυχώς η τελική εκλογή τους εξαρτάται πάντα από εμάς.

Ειδικά για εμάς που ζούμε στην επαρχία, κάθε μέρα μαθαίνουμε ότι ένας φίλος μας, ή  ένα άτομο γνωστό και συμπαθές σε εμάς, κατεβαίνει με κάποιον υποψήφιο. Καταλήγουμε έτσι να έχουμε φίλους σε κάθε συνδυασμό, πράγμα που καθιστά την ψήφο μας ένα μεγάλο δίλημμα!

Τα καυστικά σχόλια των ψηφοφόρων έρχονται και παρέρχονται, άλλοι διατυπώνουν συνεχώς αρνητική γνώμη, άλλοι απλά αδιαφορούν. Πολλοί θεωρούν ότι δε θα έπρεπε να συμμετέχουν στις εκλογές άτομα χωρίς προηγούμενη κατοχή θέσης, χωρίς ουσιαστική, όπως το διατυπώνουν, εμπειρία... Κάτι τέτοιο είναι παράλογο, διότι όσοι κατείχαν θέσεις, ήδη επέδειξαν το έργο που επέδειξαν και εάν απεδείχθησαν ικανοί θα επανεκλεγούν, άλλοι έλαμψαν δια της απουσίας τους, από την άλλη δε, χρειαζόμαστε και το νέο αίμα, το άφθαρτο, που θα μας βάλει τα γυαλιά.

Αυτές οι εκλογές είναι ιδιαίτερες, λόγω της γενικότερης κρίσης που επικρατεί, όχι μόνο οικονομικής, πολιτικής, αλλά και κρίσης αξιών...

Καλή επιτυχία λοιπόν σε όλους τους υποψηφίους, κι εμείς οι ψηφοφόροι ας προσπαθήσουμε να είμαστε ευγενικοί, χαμογελαστοί, αλλά και ειλικρινείς ως προς την πρόθεση ψήφου μας απέναντι σε κάθε υποψήφιο.

Στις 18 και 25 Μαϊου, βασιζόμενοι στη λογική αλλά και στο συναίσθημα, να είμαστε όλοι παρόντες στην κάλπη,  εκπληρώνοντας το πολιτικό μας καθήκον... το χρωστάμε στον εαυτό μας και στον τόπο που μας γέννησε...

* Η συνεργάτης του InVeria.gr Ιωάννα Δουκίδου, είναι δικηγόρος στη Βέροια

Περισσότερα

Βέροια, ένα απέραντο εργοτάξιο... Unknown11:04 π.μ. 0 σχόλια

Γράφει η Ιωάννα Δουκίδου*

Ας πάρουμε τα πράγματα εξ αρχής. Ο Δήμος Βέροιας του Νομού Ημαθίας, το έτος 2012, διακηρύσσει την με ανοικτή δημοπρασία επιλογή αναδόχου για την κατασκευή του έργου «ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗΣ ΑΣΤΙΚΟΥ ΤΟΠΙΟΥ ΣΤΗ ΒΕΡΟΙΑ», με συνολικό προϋπολογισμό 8.858.402,00 ΕΥΡΩ συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ 23%. 

Η ανάπλαση ορίζεται ότι θα πραγματοποιηθεί σε έκταση τριάντα περίπου στρεμμάτων, με σκοπό την:

• Ανάδειξη μνημείων, ιστορικών και συμβολικών αστικών χώρων, διεύρυνση, ενοποίηση, συνέχεια πεζοδρόμων και στάσεων.

• Ανάδειξη κομβικών σημείων και προσπελάσεων.

• Χειρισμό των αστικών ορίων διαπερατά.

• Δικτύωση στις αστικές βασικές χαράξεις.

• Αξιοποίηση του υφιστάμενου κτιριακού και φυσικού δυναμικού.

• Προστασία του οικολογικού χαρακτήρα, της τοπογραφίας και βλάστησης.

Αξιοποίηση του ανάγλυφου, υδρογραφίας, προσανατολισμού, θέας. Στη μελέτη προβλέπονται επίσης αναπλάσεις οδών και πάρκων με παρεμβάσεις όπως κρασπεδώσεις, πλακοστρώσεις, φυτεύσεις, φωτισμοί κλπ. Θα εκτελεστούν οικοδομικές εργασίες που περιλαμβάνονται σε ομάδες όπως χωματουργικά, καθαιρέσεις, σκυροδέματα, επιστρώσεις-επικαλύψεις, κατασκευές ξύλινες και μεταλλικές, εργασίες πρασίνου (αρδευτικά δίκτυα, εγκατάσταση πρασίνου, φυτεύσεις και φυτικό υλικό, συντήρηση πρασίνου), εξοπλισμός οργάνων παιδικής χαράς, εργασίες Η/Μ όπως ηλεκτρολογικά δίκτυα, φωτισμοί οδών και πάρκων, εγκατάσταση ανελκυστήρα και κυλιόμενου διαδρόμου, όπως και εργασίες αποχέτευσης ομβρίων κλπ. Διάρκεια εκτέλεσης του έργου: 30 μήνες...

Ουσιαστικά, ο Δήμος της Βέροιας προσπάθησε μέσω ενός προγράμματος επιδότησης του ΕΣΠΑ να εναρμονίσει την αισθητική της πόλης μας με εκείνη των ευρωπαϊκών πόλεων. Πράγμα που, μέχρι την τελική ευόδωση του σκοπού του, όπως είναι λογικό, προκαλεί ποικίλες αντιδράσεις.   Όποιον πολίτη της Βέροιας και να ρωτήσεις, θα απαντήσει κυρίως αρνητικά για την ανάπλαση. Κάθε νέο έργο, όμως, θέλει γερά νεύρα και υπομονή. Από τη μια, ναι μεν η πόλη μας γίνεται πιο όμορφη, απ’ την άλλη οι πολίτες αναρωτιούνται μήπως γίνεται λιγότερο λειτουργική;

Ποια είναι η σημερινή εικόνα της πόλης μας; Τεράστια πεζοδρόμια, ασφαλή και λειτουργικά για τους πεζούς, με ειδικές ράμπες για άτομα με προβλήματα όρασης και με κινητικά προβλήματα, καθόλου όμως λειτουργικά για τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, αφού οι δρόμοι έχουν στενέψει επικίνδυνα. Ειδικά όταν συναντιώνται δύο λεωφορεία, το κυκλοφοριακό γίνεται μόνιμο πρόβλημα στο κέντρο της πόλης. Σε πολλές στροφές, μάλιστα, που στενεύουν επικίνδυνα, όπως στη Βενιζέλου-Ανοίξεως, ο κίνδυνος ατυχημάτων είναι εμφανής.

Η προσωπική μου άποψη, επειδή έχω επισκεφτεί αρκετές ευρωπαϊκές πόλεις, είναι ότι καμία από αυτές δεν έχει τέτοια πεζοδρόμια, ούτε τόσο στενούς δρόμους. Οπότε, δε βρίσκω κάποιο μέτρο σύγκρισης με αυτά τα ευρωπαϊκά πρότυπα με βάση τα οποία θέλησαν να εναρμονίσουν την πόλη μας.

Η αφαίρεση του πρασίνου από τo πάρκο των Αγίων Αναργύρων, με την τοποθέτηση περισσότερου τσιμέντου, αντιβαίνει στους περιβαλλοντολογικούς κανόνες και τους κανόνες αισθητικής. Δεν πληροί επίσης τους όρους και τις προϋποθέσεις που προβλέφθηκαν εξαρχής στη διακήρυξη του έργου. Το πράσινο είναι ελάχιστο έως μηδαμινό, τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως. Πολύ στενά τσιμεντένια δρομάκια για να κάνεις τη βόλτα σου και η όλη εικόνα με κάνει να αναπολώ το τεράστιο πράσινο πάρκο που έκανα βόλτες στην παιδική μου ηλικία.

Το να είσαι κάτοικος του κέντρου είναι πλέον ευλογία, μιας και δε χρειάζεται να πάρεις αμάξι για να πας στο κέντρο και να κάνεις τις δουλειές σου. Τι γίνεται όμως με όσους μένουν εκτός κέντρου, όπως Καλλιθέα, Πασακιόσκι, Παπάγου κοκ; Το πάρκινγκ κάτω από την Εληά είναι η μόνη λύση, αλλιώς καταλήγεις να κάνεις επί ώρα βόλτες μέσα στο κέντρο μπας και είσαι τυχερός και βρεις μια θέση! Φαντάζει πολύ θετική η μέλλουσα προοπτική εγκατάστασης ανελκυστήρα και κυλιόμενου διαδρόμου στην Κάτω Εληά, για όσους θα παρκάρουν τα αμάξια τους εκεί.

Απ’ την άλλη, το παρκάρισμα πάνω σε αναπηρικές ράμπες είναι συχνό φαινόμενο, τα σχόλια και οι καυγάδες των Βεροιωτών έρχονται και αντιπαρέρχονται. Από τη μια η αγανάκτησή τους που δε βρίσκουν πάρκινγκ, από την άλλη η νοοτροπία του ασυνείδητου Έλληνα «δε με νοιάζει, παρκάρω όπου θέλω».

Πολλοί Βεροιώτες θεωρούν ότι δεν έγινε ανάδειξη των μνημείων, ιδίως στην πλατεία Ωρολογίου. Αυτό, βέβαια, είναι καθαρά υποκειμενικό θέμα. Πάντως, το σιντριβάνι με τα λιμνάζοντα νερά σιγά σιγά εγκαταλείπεται και εκεί.

Θετικό είναι ότι οι τεράστιες, χοντροκομμένες κολώνες της ΔΕΗ αρχίζουν και φεύγουν μία μία και τη θέση τους παίρνουν λεπτές και καλαίσθητες κολώνες με περισσότερο φωτισμό. 

Όλοι αναμένουμε να δούμε τι μέλλει γενέσθαι με την ανάπλαση του πάρκου της Εληάς, πώς θα γίνει το συντριβάνι, που ήταν αντιαισθητικό και εγκατελλειμένο τόσα χρόνια. Και φυσικά αναρωτιόμαστε πού θα παρκάρουν τα τουριστικά λεωφορεία τώρα που μεγάλωσαν ασυνήθιστα τα πεζοδρόμια. 

Ίσως θα έπρεπε να δοθεί περισσότερη βάση σε μια ανάπλαση στο Φράγμα, στην Μπαρμπούτα, που είναι τα καίρια τουριστικά σημεία της πόλης μας, παρά στο κέντρο της πόλης.

Εκατοντάδες άτομα έχουν εργαστεί και συνεχίζουν να εργάζονται πάνω στην ανάπλαση και είναι κρίμα να τα κρίνουμε αρνητικά. Πολλές μελέτες έχουν εκπονηθεί επί του θέματος, τόσο τεχνικές, ηλεκτρολογικές, όσο και  από άποψη χωροταξίας, πολεοδομίας, συγκοινωνίας.

Γι’ αυτό, συμπολίτες Βεροιώτες και Βεροιώτισσες, υπομονή! Τα έργα είναι εν εξελίξει και τελειώνουν όπου νά ‘ναι! Η ταλαιπωρία είναι προσωρινή! Θετικά αποτελέσματα διαδέχονται τα πρώτα αρνητικά στάδια. Ευχόμαστε η πόλη που θα μάς παραδοθεί να είναι πολύ πιο όμορφη και το κυριότερο, να τη διατηρήσουμε εμείς οι ίδιοι πιο όμορφη, πιο λειτουργική, πιο ασφαλή και πάνω απ’ όλα, πιο ανθρώπινη.

* Η συνεργάτης του InVeria.gr Ιωάννα Δουκίδου, είναι δικηγόρος στη Βέροια

Περισσότερα

Η Υγεία στα χρόνια της κρίσης Unknown3:37 π.μ. 0 σχόλια

Γράφει η Ιωάννα Δουκίδου*  

Είναι γνωστή η ρήση «Υγεία πάνω απ’ όλα» και όλοι μας συμφωνούμε σε αυτό. Υγεία σημαίνει να είναι κάποιος υγιής σωματικά και ψυχολογικά. 

Όμως, πώς γίνεται να διασφαλίσουμε τη μία τουλάχιστον από τις δύο αυτές προϋποθέσεις, σήμερα που η οικονομική κρίση έφερε πολλαπλής φύσης προβλήματα, παροχή εργασίας χωρίς μισθό και κυρίως ανεργία, διαμάχες μέσα στην οικογένεια, διαζύγια, διατάραξη σχέσεων με τους συνανθρώπους μας και πάει λέγοντας; 

Το άτομο, βλέποντας τον εαυτό του να περιέρχεται σε μια δεινή οικονομική κατάσταση, μένοντας χωρίς δουλειά, χωρίς σπίτι, χωρίς οικογένεια,  αποκτά ψυχολογικά προβλήματα. Είναι σύνηθες και συχνό τα τελευταία χρόνια το φαινόμενο της κατάθλιψης. Η καλή ψυχολογία που ελλείπει, κατά κοινή παραδοχή, είναι το 90 % της υγείας μας. 

Καίριο και επίκαιρο ζήτημα που αφορά ιδίως την υγεία στον τόπο μας, είναι αυτό του Νοσοκομείου της Βέροιας. Εργαζόμενοι, ασθενείς παραπονιούνται συνεχώς για τα πολλαπλά προβλήματα.  Πρώτα απ’ όλα διεκδικούν Δημόσια δωρεάν Υγεία και Πρόνοια, που αποτελεί δικαίωμα του καθενός μας. Ίδρυση νοσοκομείων και όχι κατάργησή τους, κατάργηση του χαρατσιού-αντιτίμου που επιβλήθηκε στους ασθενείς για εισαγωγή και εξετάσεις. Βελτίωση των υλικοτεχνικών υποδομών, κάλυψη των ελλείψεων σε αναλώσιμα υγειονομικά υλικά, άμεση στελέχωση με περισσότερο και ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό και ιδίως για το Νοσοκομείο της πόλης μας, όπου πολλά τμήματα και κλινικές όπως η Χειρουργική, η Ορθοπεδική, η Ουρολογική, το Αναισθησιολογικό υπολειτουργούν ή δε λειτουργούν καθόλου. 

Ειδικά για τη Μαιευτική – Γυναικολογική, όπου μέχρι πρόσφατα, οι γυναίκες αναγκάζονταν να πηγαίνουν σε δημόσια νοσοκομεία άλλων πόλεων ή σε ιδιωτικές κλινικές, με υπέρμετρο χρηματικό κόστος, για να γεννήσουν, οπότε και ξεκίνησε - ας ελπίσουμε για πάντα! - πάλι να λειτουργεί. Τα ίδια προβλήματα παρουσιάζει και το Νοσοκομείο Νάουσας,  όπου εδώ και περίπου 18 μήνες έχει καταργηθεί η Μαιευτική - Γυναικολογική Κλινική του. 

Λόγω των ελλείψεων προσωπικού, δεν υπάρχει ασφαλής εφημέρευση, σοβαρά και επείγοντα περιστατικά μένουν χωρίς χειρουργική κάλυψη. Γιατροί και ασθενείς είναι εκτεθειμένοι, οι μεν διότι από πολλούς «απαιτητικούς» θεωρούνται υπεράνθρωποι που θα έπρεπε να είναι πανταχού παρόντες σε κάθε εξέταση ή χειρουργείο, για τους δε διότι τίθεται θέμα επιβίωσης. Τα κενά καλούνται να υπερ-καλύψουν ειδικευόμενοι άλλων κλινικών, που έχουν ήδη καλύψει τις απαιτούμενες και υποχρεωτικές από το Νόμο εφημερίες. Οι λίγοι ιατροί που απέμειναν αποχωρούν σιγά σιγά και το όλο σύστημα του Νοσοκομείου απειλείται με διάλυση ! 

Παρά τις συνεχείς διαμαρτυρίες, επιστολές του προσωπικού του Νοσοκομείου, παρά τις μηνυτήριες αναφορές των αυτοδιοικητικών αρχών, ουδείς έχει δώσει ακόμη οριστική λύση στα προβλήματα.

Η εγκληματική αδιαφορία, η πολιτική υποχρηματοδότησης της Υγείας, και η μετέπειτα εμπορευματοποίησή της μας αποδεικνύει πως ο κόσμος μας είναι μόνος. Οι κυβερνήσεις μας έχουν εγκαταλείψει, το μόνο που κυριαρχεί πάνω μας είναι η κρίση αξιών, η κρίση ηθικής, μια αδιαφορία και μια απαξίωση για τα πάντα.. Μια απαξίωση για τα πιο βασικά αγαθά που θα έπρεπε να είναι δεδομένα, υγεία, στέγη, φαγητό, θέρμανση.. Και ναι, τελικά, η κρίση κάνει κακό στην υγεία...

* Η συνεργάτης του InVeria.gr Ιωάννα Δουκίδου, είναι δικηγόρος στη Βέροια

Περισσότερα

Η διαφορετικότητα μέσα απ’ τα μάτια μου Unknown3:22 π.μ. 0 σχόλια

Γράφει η Ιωάννα Δουκίδου*  

Θυμάμαι ένα μικρό παιδάκι, να κλαίει μόνο του σε μια γωνιά, στην αυλή του σχολείου. ‘Ενας συμμαθητής του το έδειχνε με το δείκτη του χεριού του και γελούσε. Πίσω του χαχάνιζαν και άλλοι συμμαθητές. Το παιδάκι έκλαιγε, το ρώτησα γιατί κλαις; Μου απάντησε: δεν είμαι σαν αυτούς, άρα είμαι απόβλητος και δεν πρέπει να υπάρχω...

Διαφορετικός σημαίνει να έχεις ένα ιδιαίτερο γνώρισμα, είτε θετικό είτε αρνητικό, που σε διαφοροποιεί από τους υπόλοιπους. Βασικά κάτι τέτοιο είναι  δεδομένο, αλλά συνάμα αδύνατο να μην υπάρχει. ‘Ολοι είμαστε διαφορετικοί μεταξύ μας! Τα εξωτερικά χαρακτηριστικά μας, η προσωπικότητα, ο χαρακτήρας, τα λόγια που λέμε, τα έργα που κάνουμε, οι προτιμήσεις και τα γούστα που έχουμε. ‘Ολη η ύπαρξη που μας χαρακτηρίζει είναι διαφορετική από των υπολοίπων. Ο κόσμος, όμως, ως αέναος κριτής των πάντων, στιγματίζει συγκεκριμένα άτομα, που παρουσιάζουν μιας μορφής αναπηρία (δεν έχει σημασία αν αυτή είναι μικρή ή μεγάλη), μια ασθένεια, μια καταγωγή, έναν προσανατολισμό, σεξουαλικό, θρησκευτικό, πολιτικό,  από τον οποίο «πιάνεται» και αρχίζει να επικρίνει και να βαρά αλύπητα.

Ήδη από τα παιδικά μας χρόνια αρκετοί από εμάς θα είχαμε βιώσει το φαινόμενο “bullying” ή αλλιώς σχολικό εκφοβισμό από συμμαθητές μας. Έστω και την απλή κοροϊδία. Απειλές, χλευασμός, ετικέτες, ψευδώνυμα συνοδευόμενα από γέλια συμμαθητών... Στόχο των παιδιών στο σχολείο, ιδίως στην «τρυφερή»- υποτίθεται- παιδική και εφηβική ηλικία, αποτελούν συνήθως άριστοι μαθητές με υψηλές επιδόσεις, παιδιά με προβλήματα όρασης, ακοής, κινητικά προβλήματα, παιδιά μικρόσωμα ή και με παραπανίσια κιλά, που αποκλίνουν από τα «πρότυπα ομορφιάς» που ίσως θα ήθελαν οι χλευάζοντες να έχουν, παιδιά απλώς ντροπαλά και χωρίς πολλούς φίλους. Σήμερα που τα παιδιά έχουν εξοικειωθεί με το διαδίκτυο, το bullying κάνει την εμφάνισή του και εκεί, με χλευαστικά στάτους, σχόλια κόκ.

Η χειρότερη μορφή παρενόχλησης στο σχολείο είναι όταν η άρνηση της διαφορετικότητας παίρνει την μορφή της επιθετικότητας. Τρανό παράδειγμα αυτού του θλιβερού φαινομένου ήταν και ο Άλεξ. Ακριβώς πριν 8 χρόνια, χάθηκε μια ανθρώπινη ζωή, προσπαθώντας να «τρέξει μακριά»  από την κοροϊδία των συμμαθητών του.

Θύματα και θύτες του bullying έχουν αυξημένες τάσεις κατάθλιψης και αυτοκτονίας. Τα κόμπλεξ που δημιουργούνται στο θύμα είναι πολλά, η λύπη μεγάλη. Αναπάντητα «γιατί». Σκέφτεται ότι φταίνε όλοι αυτοί που δεν το έσωσαν όταν έπρεπε. Το χειρότερο, σκέφτεται ότι φταίει που είναι διαφορετικός και ότι αξίζει όλα αυτά, γιατί τον έκαναν να νιώσει «ακατάλληλος στο περιβάλλον τους». Όμως, δεν φταίει... Όχι, δεν είναι πολίτης ενός κατώτερου Θεού, όπως πιστεύει.

Φταίει η παιδεία που ΔΕΝ δίνουν οι γονείς στα παιδιά. Φταίνε οι παιδαγωγοί, που όλοι αδιακρίτως, από την πρώτη μέρα που μπαίνουν τα παιδιά στην αίθουσα, προτού ξεκινήσει το μάθημα, θα έπρεπε πρωτίστως να δώσουν μαθήματα χαρακτήρα, ευγένειας, αγάπης και κατανόησης για την διαφορετικότητα. ‘Η απλά επεμβαίνοντας όποτε τυχόν αντιλαμβάνονται επιθετική - λεκτικά ή σωματικά - συμπεριφορά ενός παιδιού απέναντι σε ένα άλλο. Διδάσκοντάς τα ότι το διαφορετικό δεν εστί κακόν. Φταίει η έλλειψη ειδικών στα σχολεία, στους οποίους θα επιθυμεί να καταφεύγει το παιδί για ψυχολογική στήριξη. Φταίνε αυτοί που δεν μιλάνε, διότι δεν αρκεί μόνο η πράξη, αλλά και η παράλειψη για να τιμωρηθεί ένα έγκλημα. Και κυρίως φταίνε αυτοί που συνεργούν, αυτοί που γελάνε και δεν αποτρέπουν το συμμαθητή τους από το να κοροϊδεύει το ανυπεράσπιστο «θύμα» του.

Δεν ανέφερα ότι φταίει ο δράστης; Ίσως γιατί είναι πολύ «μικρός» για να καταλάβει πόσο «μεγάλος και διαφορετικός» είναι ο κόσμος για να τον χωρέσει.

Έχει αποδειχθεί ότι όσα νεαρά άτομα εκφοβίζουν και κακοποιούν τους συμμαθητές τους, ικανοποιούνται από την αίσθηση ελέγχου που έχουν πάνω στους άλλους, αλλά συχνά έχουν υπάρξει και τα ίδια θύματα εκφοβισμού και σωματικής κακοποίησης και μάλιστα μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Γι’ αυτό και, επαναλαμβάνω, φταίει η παιδεία που ΔΕΝ δίνουν οι γονείς στα παιδιά τους. Οι απόντες γονείς, αυτοί που δεν έχουν παιδεία, κυρίως κοινωνική, γονείς με προβλήματα βίαιης συμπεριφοράς, που δεν μπορούν να αναθρέψουν σωστά ένα παιδί και καταλήγουν να φταίνε για τη μετεξέλιξή του στον εκφοβιστή του σχολείου. 

.

Θα ήθελα να πω λίγα λόγια στο θύτη: Μην κατακρίνεις ό,τι δεν μπορείς να καταλάβεις.. Μη μειώνεις ό,τι δεν μπορείς να φτάσεις..

Και το κυριότερο:

«Γελάτε μαζί μου, γιατί είμαι διαφορετικός. Εγώ, όμως, γελάω μαζί σας, γιατί είστε όλοι ίδιοι»...

* Η συνεργάτης του InVeria.gr Ιωάννα Δουκίδου, είναι δικηγόρος στη Βέροια

Περισσότερα

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Έλληνα Unknown2:20 π.μ. 0 σχόλια

Γράφει η Ιωάννα Δουκίδου*

Με αφορμή πρόσφατο γεγονός, όπου πρώην υπουργός προκάλεσε την κοινή γνώμη με τη συμπεριφορά του και με ταξιδάκια αναψυχής, ύστερα από πρόσφατη δικαστική περιπέτειά του, παραβάλλω τη συμπεριφορά του με αυτήν πολλών απλών πολιτών και καταλήγω στο εξής συμπέρασμα:

Το ελληνικό κοινοβούλιο, δυστυχώς, αντανακλά το πραγματικό πρόσωπο των ψηφοφόρων του. Δεν είναι λίγες οι φορές που βλέπουμε υπουργούς, βουλευτές, και απλούς πολίτες να φέρονται προκλητικά και με αγένεια σε ελέγχους οργάνων εξουσίας ή στις δημόσιες υπηρεσίες, προβάλλοντας σαν επιχείρημα «ξέρεις σε ποιον μιλάς; Στον τάδε υπουργό - ή συγγενή-γνωστό βουλευτή!»

Ο Έλληνας, δυστυχώς, έχει τη νοοτροπία του ωχαδερφισμού  Ως ωχαδερφισμός νοείται η παθητική στάση κάποιου με σκοπό την αποφυγή των ευθυνών του. Προέρχεται από την φράση Ωχ βρε αδερφέ! και δηλώνει αδιαφορία και αναλγησία για τα γενικότερα προβλήματα. Λέγεται αλλιώς και ζαμανφουτισμός, από το γαλλικό je m’en fous (δε με ενδιαφέρει).

Η νοοτροπία του αυτή επεκτείνεται μέχρι και στις τακτικές που χρησιμοποιεί για να καταλάβει μια θέση στο Δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα ή οπουδήποτε αλλού, αρκεί να είναι μια θέση εύκολα καταληφθείσα, μόνιμη και «ασφαλής». Είναι συχνό φαινόμενο στη Χώρα μας, σε θέσεις εργασίας, ακόμη και στην τηλεόραση, πολλοί να έχουν μπει με ελλιπή προσόντα και με το λεγόμενο «βύσμα»- μαγική λέξη στην Ελλάδα- σε σημαίνουσες θέσεις.

Ούτε ο ίδιος ο θεσμός της ΔΙΑΥΓΕΙΑΣ δεν μπορεί να μας πείσει ότι οι θέσεις στην Ελλάδα καταλαμβάνονται από τα πλέον ικανά πρόσωπα. Εξ' ου και ο λόγος που πάρα πολλοί Έλληνες επιστήμονες και καλλιτέχνες, νεαρής κυρίως ηλικίας, που δεν διαθέτουν «βύσμα», φεύγουν στο εξωτερικό, για να πιάσουν τόπο οι θυσίες, τα πτυχία και τα προσόντα τους, αφού στην Ελλάδα τίθεται πλέον θέμα επιβίωσής τους και όχι απλά αναγνώρισής τους.

Εάν δεν ξεπεραστεί αυτή η νοοτροπία, δε θα υπάρξει ποτέ αξιοκρατία σε αυτήν τη Χώρα, που την έχει ανάγκη όσο τίποτε άλλο. Πρέπει να αναδειχτούν τα νέα ταλέντα, οι άξιοι άνθρωποι, οι δίκαιοι, οι σώφρονες, που πληρούν πλήθος κριτηρίων, πτυχία, εμπειρία εργασιακή και κοινωνική, και πάνω απ’ όλα ΗΘΟΣ και ΗΘΙΚΗ. Η λύση σε αυτό είναι να αναδιαταχτεί όλο το σύστημα της Χώρας.

Από την άλλη, θα πρέπει να σηκωθούμε από τους καναπέδες μας, να συμμετέχουμε στα κοινά, στις εκλογές να ψηφίζουμε με σύνεση, λογική, αντικειμενικότητα και όχι με λογικές βολέματος. Αντ’ αυτού, κατακρίνουμε τον παλιό, δεν εμπιστευόμαστε τον νέο. Καταδικάζουμε την εμπειρία, στηριζόμενοι σε λάθη του παρελθόντος, αλλά συγχρόνως καταδικάζουμε και τον ενθουσιασμό του νέου. Το χείριστο, αναλωνόμαστε σε λογικές τύπου «σιγά μην πάω να ψηφίσω», μη γνωρίζοντας πόση δύναμη έχει η ψήφος μας, πόσο ανατρεπτική είναι, και πόσο θανατηφόρα είναι για το μέλλον μας η μη έκφραση βούλησης, η λεγόμενη αποχή.

 Ίσως σκεφτείτε τι σχέση έχει η αξιοκρατία με όλα τα παραπάνω; Εντούτοις, το ένα διαδέχεται το άλλο. Ο «αδιάφορος» και ο βολεμένος είναι θύματα της κρίσης αξιών που μάς μαστίζει, ανήκουν στο ίδιο σύστημα που άφησε η Ελλάδα να τροφοδοτηθεί πολιτικά και κοινωνικά. Το έδαφος καλλιεργήθηκε έτσι ώστε να ευδοκιμήσουν αυτά τα δύο είδη Έλληνα, και να καταλήξουν να τρώγονται μεταξύ τους.

Ώρες ώρες είμαστε «τέρατα μεγαλοφυΐας», θρέμματα αυτού του τεράστιου και πανάρχαιου πολιτισμού, και άλλες τόσες είμαστε ελαφρόμυαλοι, τόσο μικροί για να λεγόμαστε Έλληνες.

Οφείλουμε, πρώτα ως άτομα και έπειτα ως φορείς δημόσιας εξουσίας, να βελτιωθούμε σαν άνθρωποι, να αποβάλουμε το πνεύμα του ατομικισμού που μάς διακατέχει και να αρχίσουμε να ενδιαφερόμαστε για το καλό του κοινωνικού συνόλου, με λόγο, δράση και νόημα.

* Η συνεργάτης του InVeria.gr Ιωάννα Δουκίδου, είναι δικηγόρος στη Βέροια

Περισσότερα

Νεοάστεγοι, μια εθνική τραγωδία Unknown12:11 μ.μ. 0 σχόλια

Γράφει η Ιωάννα Δουκίδου*

Αστεγοι στοιβαγμένοι και στριμωγμένοι σε παλιά χαρτοκούτια, τους βλέπεις να κάθονται σε μια γωνία του δρόμου με σκυμμένο το κεφάλι. Δεν έχουν την δύναμη να θρηνήσουν τα περασμένα μεγαλεία, μονάχα κάθονται εκεί καρτερικά, σιωπηλά, τρέμοντας από το κρύο.

Αναμένουν λίγη βοήθεια από τους συνανθρώπους τους, ένα πιάτο φαΐ, ένα ζεστό ρόφημα, μια χείρα βοηθείας για να ξανασταθούν στα πόδια τους.

Κάποτε ήταν άνθρωποι με ζωή, με σπίτια και αξιοπρέπεια... τώρα δεν ζουν και δεν νιώθουν άνθρωποι. Η καθημερινότητα αποτελεί γι’ αυτούς θέμα επιβίωσης, η ζεστασιά ενός χώρου για λίγες ώρες είναι ζήτημα ζωής. Αυτή είναι η εικόνα της Ελλάδας τον χειμώνα του 2014. Περισσότεροι από 20.000 συμπολίτες μας διαβιούν στον δρόμο,  βιώνοντας την πιο ακραία μορφή φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού.

Πριν από πολλά έτη, οι άστεγοι ήταν κυρίως  ψυχασθενείς, χρήστες ναρκωτικών ουσιών, αποφυλακισμένοι, πρόσφυγες, μετανάστες, ως επί το πλείστον αλλοδαποί. Οι «νεοάστεγοι» όμως, είναι κυρίως ‘Ελληνες που είχαν ένα ικανοποιητικό βιοτικό επίπεδο, αλλά έπεσαν θύματα της οικονομικής κρίσης, της ανεργίας και των πλειστηριασμών, και καμία σχέση δεν έχουν με χρήστες ουσιών ή ψυχικά ασθενείς.

Πολλοί από αυτούς είναι πτυχιούχοι ανωτάτων σχολών, γλωσσομαθείς, το δε κράτος αδιαφορεί και δεν λαμβάνει μέτρα για επανένταξή τους στην αγορά εργασίας και στον κοινωνικό ιστό.

Οι άνθρωποι αυτοί έχουν να αντιμετωπίσουν τις ανθυγιεινές συνθήκες διαβίωσης, την πείνα, το κρύο ιδίως κατά τους χειμερινούς μήνες, τυχόν κρούσματα βίας μέσα σε ένα τόσο αφιλόξενο περιβάλλον. Και πάνω απ’ όλα την έλλειψη αξιοπρέπειας.

Ο κόσμος μας πλέον έχει χωριστεί σε δύο μέρη, στους νεοάστεγους και τους τροϊκανούς.

Τα τελευταία χρόνια, η τρόικα μάς επιβάλλει, ήδη από την «αποφράδα ημέρα» που μπήκαμε στο ΔΝΤ και στο μνημόνιο, την οικονομική πολιτική και τις απαιτήσεις της, δίχως να έχουν ληφθεί μέτρα «εξισορρόπησης της αδικίας» από την Κυβέρνηση, η οποία το μόνο που «προσφέρει» στους πολίτες της πλέον είναι η έλλειψη Κοινωνικού Κράτους Πρόνοιας, και η έλλειψη στεγαστικής και προνοιακής πολιτικής. 

Καμία θεσμοθετημένη δράση δεν υπάρχει, παρά μόνο φιλανθρωπικές δράσεις πολιτών και μη κυβερνητικών οργανώσεων που ευαισθητοποιούνται και σπεύδουν να δώσουν κουβέρτες, τροφή, φάρμακα, να συμβουλέψουν νομικά και ψυχολογικά, καθώς και να φιλοξενήσουν αστέγους. Σημειωτέα είναι η δράση του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΕΚΚΑ), μιας μη κυβερνητικής οργάνωσης που πραγματοποιεί παρεμβάσεις στους δρόμους (street work), προκειμένου να ενημερώνονται οι άστεγοι για τους διαθέσιμους χώρους και να προσφέρονται φάρμακα και ζεστό ρόφημα, καθώς και η συνεργασία των φορέων που δραστηριοποιούνται στον τομέα των αστέγων, όπως η PRAKSIS, ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός, oι Γιατροί χωρίς Σύνορα, οι Γιατροί του Κόσμου, η ομάδα εθελοντισμού της PROTECTA, η Θετική Φωνή, ο ΟΚΑΝΑ και το ΕΘΕΑ Exelixis.

Μέσα σε όλα αυτά, η Κυβέρνηση υπόσχεται ειδικά καταλύματα στους αστέγους που θα χάσουν τα σπίτια τους λόγω πλειστηριασμών, με χαμηλό ή πολύ φθηνό ενοίκιο!!! Ο Πολ Τόμσεν της τρόικας προτείνει να υιοθετήσουμε αυτό το μοντέλο της «κοινωνικής στέγης». Είναι τουλάχιστον ειρωνικό ότι αυτό είναι το σχέδιο της «ανθρωπιστικής» κυβέρνησης για καταπολέμηση του προβλήματος έλλειψης στέγης! Μιας κυβέρνησης που υπακούει στις επιταγές της άθλιας, σαρκοβόρας και αιμοδιψούς τρόικας, που ίσως δεν βλέπει ή εθελοτυφλεί μπροστά στην κοινωνική πραγματικότητα, και πιέζει συνεχώς για εκτέλεση πλειστηριασμών της πρώτης κατοικίας και επιβολή ενιαίου φόρου ακινήτων χωρίς κριτήρια, προφασιζόμενη προς το οικονομικό επιτελείο μας ότι «Σε όλη την Δύση υπάρχουν άστεγοι, εσείς πού κολλάτε; Όσοι δεν έχουν, ας τους φροντίσει το κράτος». Μάλλον πρόκειται για μια μερίδα ανθρώπων, αν μπορούμε να τους χαρακτηρίσουμε ανθρώπους, που υλικά τουλάχιστον έχουν πολύ χρήμα, πλούτο, και ψυχικά ένα τεράστιο και ακάλυπτο κενό! Με τέτοιους «φίλους» δανειστές, τι τους θέλουμε τους εχθρούς;

Εύχομαι να αδειάσουν σύντομα οι παγωμένοι δρόμοι της Χώρας από χαρτόκουτα και κουρελιασμένες κουβέρτες με ανθρώπους, και να επιστρέψουν αυτοί στα σπίτια τους. Να χαμογελούν και πάλι, να νιώσουν άνθρωποι, ικανοποιημένοι από τα λίγα και βασικά  που θα έχουν, λακωνικά και αξιοπρεπώς, όπως τουλάχιστον ήταν η Ελλάδα μας πριν την έλευση της τρόικας. Και το κυριότερο, να σταματήσει αυτό το καθεστώς τρομοκρατίας και τρομολαγνείας που μάς έχουν επιβάλλει... 

Κλείνοντας, να αναφέρω κάποια λόγια του Τάσου Λειβαδίτη: “Σταματήστε πια αυτήν την άθλια τραγωδία. Όλα είναι λάθος, τα πρόσωπα, ο τόπος, ο χρόνος. Ποιός μοίρασε τους ρόλους;”

* Η συνεργάτης του InVeria.gr Ιωάννα Δουκίδου, είναι δικηγόρος στη Βέροια

Περισσότερα

Αδέσποτα Ζώα, ένα ευαίσθητο θέμα Unknown1:36 π.μ. 0 σχόλια

Γράφει η Ιωάννα Δουκίδου*

Ένα από τα “ευαίσθητα” ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία της Βέροιας, είναι αυτό του Δημοτικού Κυνοκομείου. 'Ηδη από το 2002 που ιδρύθηκε, με σκοπό την αντιμετώπιση του θέματος των αδεσπότων σκυλιών της Βέροιας, εμφανίστηκαν εξαρχής πολλά προβλήματα.

Ο Δήμος Βέροιας εντάχθηκε στο πρόγραμμα του Νόμου 3170/2003, ο οποίος θέσπισε ολιγομελή καταφύγια αδέσποτων σκύλων, με εφαρμογή από πολίτες και ειδικούς του προγράμματος περισυλλογής - εμβολιασμού - στείρωσης και επανένταξης των υγιών σκύλων στο φυσικό τους περιβάλλον, από όπου και  είχαν περισυλλεχθεί. Ο αριθμός όμως των στειρώσεων, είναι πολύ χαμηλός. Η δε έλλειψη προσωπικού εμφανής.

Κάτι που δεν γνωρίζουν αρκετοί είναι το γεγονός ότι ο νόμος 4039/2012 περί προστασίας δεσποζομένων και αδεσπότων ζώων συντροφιάς απαγορεύει ρητά την παραμονή αδέσποτων ζώων σε καταφύγια, στα οποία παραμένουν και περιθάλπονται μόνο προσωρινά, συνεπώς το θέμα μετατίθεται στους Δήμους, που πρέπει να ενημερώσουν τους πολίτες ότι η ασυλοποίηση ζώων είναι κάτι μη νόμιμο και μη εφικτό, με ελάχιστες πάντα εξαιρέσεις.

Πρέπει να τεθεί ως στόχος η ανάπτυξη μιας φιλοζωικής παιδείας στους πολίτες, ώστε οι μεν ιδιοκτήτες σκύλων να μην τους εγκαταλείπουν στους δρόμους, οι δε “απάνθρωποι εγκληματίες” να μην τους ρίχνουν φόλες. Τρανό παράδειγμα αποτελούν οι άθλιες εικόνες με σκοτωμένα αδέσποτα στις σκάλες του Δημαρχείου της πόλης μας τον περασμένο χρόνο.

Μια εικόνα που έχει να επιδείξει η πόλη μας, είναι αυτή από την μια των δυσαρεστημένων πολιτών, που γίνονται θύματα επίθεσης αδεσπότων, από την άλλη εκείνη των αδίστακτων που ρίχνουν φόλες στα αδέσποτα, θεωρώντας ότι με τον τρόπο αυτό θα δοθεί λύση στο πρόβλημα των αδεσπότων και απέναντί τους οι οργισμένες αντιδράσεις φιλοζωικών πολιτών και σωματείων. Ουσιαστικά, το όλο θέμα σπέρνει μια διχόνοια μέσα στην πόλη, και η έλλειψη δράσης από τις αρμόδιες αρχές την αναζωπυρώνει.

Πιστεύω ότι στην Βέροια αξίζει μια καλύτερη εικόνα από αυτήν του πάρκου της Εληάς -και όχι μόνο- του γεμάτου ακαθαρσίες, επιθετικά (και με τον κίνδυνο λύσσας) αδέσποτα, βραδιές γεμάτες από τα ουρλιαχτά τους, να κατατρέχουν αμάξια και φοβισμένους πολίτες.

Αξίζουν και τα ζωάκια όμως μια καλύτερη αντιμετώπιση, από εμάς και από τους αρμόδιους, αφού όταν εγκαταλείπονται, κινδυνεύουν να πεθάνουν από την πείνα, από αρρώστιες ή να σκοτωθούν από αδίστακτους που τα ρίχνουν φόλες ή από αμάξια.

Ίσως φταίει η έλλειψη κονδυλίων που δεν μπορεί να δημιουργηθεί το κατάλληλο περιβάλλον ευζωίας για τα σκυλιά, ίσως φταίει η αδιαφορία των πολιτών ή και η ίδια η οικονομική κρίση, που θα μπορούσαν να τα συντηρήσουν αλλά τα παρατάνε, ή ακόμη και να τα υιοθετήσουν.

Επιπλέον, λόγω της όλης κατάστασης τίθεται σε κίνδυνο η Δημόσια Υγεία, εξαιτίας των περιστατικών λύσσας και μόρβας, που αποτελούν θανατηφόρες ασθένειες και ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος προστασίας είναι η πρόληψη.

Χρειάζεται  σωστή και υπεύθυνη ενημέρωση, ώστε να καθησυχασθούν οι πολίτες, καθώς και συνεχής ενημέρωση των ιδιοκτητών σκύλων σχετικά με τις συνέπειες εγκατάλειψής τους. Επίσης, αν θέλουμε να μιλάμε για Παιδεία και ευνομούμενη Πολιτεία, αυτό σημαίνει όχι μόνο να σεβόμαστε τον εαυτό μας και τους γύρω μας, αλλά και κάθε έμψυχο ον.

* Η συνεργάτης του InVeria.gr Ιωάννα Δουκίδου, είναι δικηγόρος στη Βέροια

Περισσότερα

Το Κοινωνικό Ιατρείο, θεσμός ζωής σε μία πάσχουσα Πολιτεία Unknown3:31 π.μ. 0 σχόλια

Γράφει η Ιωάννα Δουκίδου*

Το Κοινωνικό Ιατρείο, θεσμός ζωής σε μία πάσχουσα Πολιτεία... Η δημόσια υγεία είναι κοινωνικό αγαθό και θεσμική εγγύηση, που κατοχυρώνεται τόσο στο Ελληνικό, όσο και στο Ευρωπαϊκό Σύνταγμα. Ως κοινωνικό αγαθό σημαίνει ότι ο πολίτης έχει την αξίωση από την Πολιτεία να επεμβαίνει και να λαμβάνει όλα τα αναγκαία μέτρα για την διασφάλιση της υγείας του, μέσω της ίδρυσης και λειτουργίας νοσοκομείων, της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψής του.

Είναι όμως πραγματικό γεγονός ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα βρίσκονται σε συνεχή διεκδίκηση.  Όταν οι δομές και τα θεμέλια μιας Πολιτείας “πάσχουν”,  είναι σχεδόν αδύνατο να διαμορφωθεί ένα υγιές περιβάλλον για όλους εμάς. 

Σωρεία προβλημάτων καταγγέλλονται από τους πολίτες. Άτομα που λόγω της κατάστασης της υγείας τους είναι αναγκασμένα να δαπανούν τεράστια ποσά σε ειδικές εξετάσεις και πανάκριβα φάρμακα, πλέον το Κράτος τους θεωρεί ασύμφορους οικονομικά και δεν λαμβάνει είτε δεν συνεχίζει να λαμβάνει για αυτούς τα ιδιαίτερα μέτρα που θα έπρεπε.Οι δε ελλείψεις φαρμάκων οδηγούν στην ταλαιπωρία χιλιάδων πολιτών που διαμένουν στην επαρχία  και αναγκάζονται να αναζητούν φάρμακα στα Νοσοκομεία μεγάλων πόλεων.

Δείχνει πιο επιτακτική από ποτέ η ανάληψη πρωτοβουλίας από εμάς τους ίδιους, μέσω της αλληλεγγύης, που παίρνει μορφή και σάρκα με την ίδρυση κοινωνικών ιατρείων, καθώς και την χορήγηση φαρμάκων.

Πολλοί  δεν έχουν χάσει την ανθρωπιά τους, γι’ αυτό και αξίζει ένα μεγάλο μπράβο σε όσους συνέβαλαν στην δημιουργία του θεσμού του κοινωνικού ιατρείου, στους επαγγελματίες που παρέχουν δωρεάν τις επιστημονικές τους γνώσεις, καθώς και στους πολίτες που προσφέρουν απλόχερα και ενισχύουν την συνέχιση αυτού του θεσμού. Όσο υπάρχουν ακόμα άνθρωποι, τότε μόνο υπάρχει ελπίδα για την Κοινωνία μας...

Στην Βέροια, συγκεκριμένα, έχει ιδρυθεί και λειτουργεί ήδη από το 2009 το δημοτικό ιατρείο στο κέντρο της πόλης, στην οδό Καπετά 'Αγρα 7, παρέχει υπηρεσίες πρωτοβάθμιας υγείας σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, κατ' εξοχήν άνεργους και ανασφάλιστους 'Ελληνες και ξένους, σε άστεγους, διοργανώνει ημερίδες και καμπάνιες ενημέρωσης για την πρόληψη, παρέχει υπηρεσίες ψυχοκοινωνικής στήριξης, εφαρμόζει εθελοντική αιμοδοσία, κάνει δωρεάν εξετάσεις. Επίσης χορηγεί δωρεάν φάρμακα, προερχόμενα κυρίως από δωρεές πολιτών και οργανωμένες προσπάθειες φορέων.

Ο αριθμός των Ελλήνων που συρρέουν στα κοινωνικά ιατρεία τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί, με αποτέλεσμα τα δωρεάν φάρμακα να εξαντλούνται.. Σήμερα, μέχρι και ποσοστό 30% των Ελλήνων δεν έχει ασφαλιστική κάλυψη, σε επαγγέλματα που δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε...

Εν όψει τον εορτών και της Γέννησης του Θεανθρώπου, μια καλή πράξη θα ήταν να συνεισφέρουμε όσοι μπορούμε με το να δώσουμε αίμα και φάρμακα σε συνανθρώπους μας. Δεν φαντάζεστε πώς μια απλή καλή πράξη μπορεί όχι μόνο να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης του άλλου, αλλά ακόμη και να σώσει μια ανθρώπινη ζωή.

* Η συνεργάτης του InVeria.gr Ιωάννα Δουκίδου, είναι δικηγόρος στη Βέροια

Περισσότερα

Τέλος δίχως τέλος... Unknown2:17 π.μ. 0 σχόλια

Γράφει η Ιωάννα Δουκίδου*

Τέλος δίχως τέλος... «Χαράτσι». Πρόκειται για τον ατιμωτικό κεφαλικό φόρο, ο οποίος επιβλήθηκε στους υπηκόους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τους πρώτους της χρόνους.

Ήταν η αποζημίωση για την παραχώρηση του δικαιώματος να ζει κανείς και να λατρεύει τον δικό του θεό. 

Κάθε χριστιανός, από το δωδέκατο έτος της ηλικίας του και μέχρι τον θάνατό του, όφειλε να εξαγοράζει κάθε χρόνο αυτήν την άδεια. Πλήρωνε τον φόρο και παραλάμβανε από τον εισπράκτορα την προσωπική του απόδειξη, η οποία λεγότανε χαράτσι. Η απόδειξη ήταν χάρτινη και είχε κάθε χρόνο διαφορετικό χρώμα, μάλιστα έφερε το εξής κείμενο « ο φέρων το παρόν έχει την άδειαν να φέρη επί έν έτος την κεφαλήν επί των ώμων του». Σας θυμίζει τίποτα; 

Δεν νομίζω ότι διαφέρουμε πολύ από τον ‘Ελληνα ‘Ραγιά’ την εποχή της Τουρκοκρατίας, που δουλικά έσκυβε το κεφάλι στον Τούρκο και υπομονετικά πλήρωνε το χαράτσι που του επέβαλλαν.

  Άρθρο 4, παράγραφος 5 του Συντάγματος: «Oι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους». Το άρθρο αυτό καθιερώνει την αρχή της προοδευτικής φορολογίας, της φορολογικής δικαιοσύνης και της ισότητας συμετοχής στα δημόσια βάρη. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, οι ‘Ελληνες υποτίθεται ότι συνεισφέρουν στα δημόσια βάρη ανάλογα με την πραγματική τους φοροδοτική ικανότητα (εισόδημα, περιουσία, δαπάνη). 

Ποια είναι η σημερινή πραγματικότητα; Χαράτσια (η λαϊκιστί πλέον έννοια του ειδικού τέλους ακινήτων), εξαντλητικοί και ατελείωτοι φόροι, έκτακτη εισφορά, αύξηση ειδικών φόρων κατανάλωσης, αύξηση συντελεστών ΦΠΑ, επαναφορά των τεκμηρίων διαβίωσης, κατάργηση του αφορολόγητου και των φοροαπαλλαγών, καθιέρωση του τέλος επιτηδεύματος για τους άμοιρους και κακόμοιρους πλέον ελεύθερους επαγγελματίες (είτε έχεις εισόδημα 1000 ευρώ τον χρόνο είτε 20.000 ευρώ, το τέλος επιτηδεύματος είναι ένα και το αυτό για όλους) και όχι μόνο, φόρος πολυτελείας για όσους είχαν το απαράδεκτο όνειρο να αποκτήσουν αμάξια κυβισμού άνω των 1929 κ.ε. Φόροι σε καθετί κινητό ή ακίνητο. 

Το Κράτος θεωρεί τους πολίτες του Ωνάσηδες. Ζούμε και δουλεύουμε για να πληρώνουμε φόρους. Ο εκφοβισμός είναι διάχυτος «εάν δεν πληρώσετε, θα σας κόψουμε το ρεύμα, θα σας κατάσχουμε μισθούς, συντάξεις, σπίτια». Και από την άλλη, χιλιάδες νόμοι που ορίζουν ρητά ότι ο μισθός και η σύνταξη είναι ακατάσχετοι, και που όμως αγνοούνται, βγαίνουν συνεχώς νέα νομοσχέδια που καθιστούν το γράμμα του Νόμου ανεφάρμοστο, ένα γελοίο κείμενο χωρίς ουσία, που κόβεται, ράβεται, ανακατασκευάζεται στα μέτρα μιας τερατόμορφης τρόικας, με τις επιταγές και τις ευλογίες της.

Τέλος εδώ, τέλος εκεί, ουσιαστικά Τέλος χωρίς τέλος...

* Η συνεργάτης του InVeria.gr Ιωάννα Δουκίδου, είναι δικηγόρος στη Βέροια

Περισσότερα

Η νοσταλγία του σημερινού 'Ελληνα Unknown6:10 π.μ. 3 σχόλια

Γράφει η Ιωάννα Δουκίδου*

Η Χώρα μας παρουσιάζει την μεγαλύτερη αύξηση στη ροή των εργαζομένων στο σύνολο της Ευρωζώνης. Μόνο το  πρώτο εξάμηνο του 2012, κατέφτασαν στην Γερμανία 15.800 Έλληνες... κάτι που εύκολα μπορεί να χαρακτηριστεί “εθνική τραγωδία”.

Νοσταλγώ την πατρίδα που ήξερα, όταν γεννήθηκα, όταν όλα φάνταζαν όμορφα, οικεία, ζεστά, όταν το κακό φάνταζε μακρινό... και ξάφνου μεγαλώνεις, διανύεις την τρίτη δεκαετία της ζωής σου και αναρωτιέσαι.. “πού είμαστε και πού πάμε;;; πώς μας κατήντησαν έτσι;;”.. Μετά, παίρνεις την απόφαση να φύγεις μακριά από την Χώρα αυτήν που σε ανέθρεψε, που μετατράπηκε σε “Κράτος” και σε απαρνήθηκε, δεν αναγνώρισε θυσίες, κόπους, πτυχία, σπουδές, προσόντα, αλλά απλά σου έδωσε την βαλίτσα στο χέρι και σου είπε “Φύγε μακριά μου μέχρι να ορθοποδήσω... και κάποια μέρα γύρισε πάλι πίσω με τις γλυκόπικρες αναμνήσεις της ξενιτιάς”...

'Αλλοι φεύγουν επειδή έχουν πρόβλημα επιβίωσης, άλλοι για να ξεδιψάσουν την ακόρεστη δίψα τους για επιτυχία (νέοι επιστήμονες ως επί το πλείστον, που δεν μπορούν να βρουν εργασία στην Ελλάδα).

Το χειρότερο δεν είναι ότι φεύγεις μακριά, αλλά εκεί που πας, 'Ελληνας εκμεταλλεύεται τον συν-'Ελληνα! Η κοροϊδία, η εκμετάλλευση από το ίδιο σου το αίμα, μέχρι να μάθεις την γλώσσα έτσι ώστε να μπορείς να συνεννοηθείς ο ίδιος και να ενσωματωθείς πλέον στο ξένο περιβάλλον, και στο τέλος να γίνεις παραγωγικός για να σε “αξιοποιήσει” το ξένο Κράτος... Αλλά το μυαλό σου είναι πάντα εκεί, η ψυχή σου ανήκει στην Πατρίδα με το γαλανόλευκο χρώμα, με το άπλετο Φως, με τις αξίες, τα ιδανικά, το τεράστιο βάρος της Ιστορίας της να πέφτει πάνω σου, να σε πλακώνει, μέχρι που αναφωνείς δυνατά “ Είμαι περήφανος που είμαι 'Ελληνας!!!” 

Ο καιρός περνάει, οι καταστάσεις αλλάζουν, οι κυβερνήσεις έρχονται και παρέρχονται !!!! Αγαπήστε την πατρίδα σας έτσι όπως είναι, μέχρι να γίνει καλύτερη !!! 'Οσοι μείνατε, μην το βάζετε κάτω! Επιστρέψτε στην αγροτική παραγωγή, προσπαθείστε να βρείτε έξυπνους τρόπους αξιοποίησης των δυνατοτήτων σας, νέες ιδέες επιχειρηματικότητας! Αποδείξτε τι σημαίνει να είσαι 'Ελληνας!!!Η πατρίδα μοιάζει με μια γυναίκα, που όσο πιο πολλή αγάπη της δείχνεις, τόσο καλύτερη γίνεται! Μείνετε όσοι μπορείτε, παλέψτε, όσο και να γονατίσετε οικονομικά, επαγγελματικά, κάποια στιγμή θα ορθοποδήσετε!!!

* Η συνεργάτης του InVeria.gr Ιωάννα Δουκίδου, είναι δικηγόρος στη Βέροια

Περισσότερα

Δεκέμβριος του 2013 και όχι του 1943... Unknown2:31 π.μ. 0 σχόλια

Γράφει η Ιωάννα Δουκίδου*

Βασικές προϋποθέσεις για μια αξιοπρεπή διαβίωση, καθώς επίσης δύο από τις μεγάλες χαρές της ζωής μας είναι ένα πιάτο φαΐ και ένα ζεστό σπίτι.

Αγαθά και συγχρόνως  έννοιες που κοντεύουν να εκλείψουν την σήμερον ημέρα... 

Πολλές οικογένειες τρέχουν σε συσσίτια για να εξασφαλίσουν ένα πιάτο φαϊ, αναζητούν χώρους για να ζεσταθούν. Το Κράτος, που πλέον δεν θυμίζει σε τίποτα το Κοινωνικό Κράτος Δικαίου (που πλέον μόνο “τυπικά” αποτελεί συνταγματικά κατοχυρωμένη αρχή), σπεύδει να δείξει την “αμέριστη συμπαράσταση και το ανθρώπινο πρόσωπό του” στους πολίτες, με ανακοινώσεις τύπου “Μέτρα για τους άστεγους έλαβε η Κυβέρνηση, τις δε ημέρες που πρόκειται να χτυπήσει το ψύχος την Χώρα μας, οι άστεγοι μπορούν να πηγαίνουν στα ΚΑΠΗ για να ζεσταθούν και να βρουν φαγητό κλπ κλπ.” 

Πού είναι το Κράτος όλο το χρόνο, που χάνουν την στέγη, την ζεστασιά, το φαγητό.... και πάνω απ' όλα την αξιοπρέπειά τους οι “προστατευόμενοι” πολίτες του; Όταν νεαρά άτομα χάνουν την ζωή τους, επιχειρώντας να ζεσταθούν με ένα μαγκάλι μέσα σε ένα δωμάτιο; Ποιος θα το φανταζόταν ότι θα μας έλειπε το πετρέλαιο, ότι το αναμμένο καλοριφέρ εν έτει 2013 θα καταντούσε “είδος πολυτέλειας”  και αποκλειστικό προνόμιο για λίγους;

Μέσα σε όλα αυτά, επίκειται ο κίνδυνος να ψηφιστεί νόμος για απελευθέρωση των πλειστηριασμών της πρώτης κατοικίας των υπερχρεωμένων νοικοκυριών...

Φαγητό και στέγη μπαίνουν σε πρώτη μοίρα....

Πλέον ένας - ένας μπαίνουμε στην κατηγορία των ευαίσθητων κοινωνικά στρωμάτων. 

Όχι, δεν είναι Δεκέμβριος του 1943... αλλά του 2013...στην Ελλάδα... την Χώρα που έδωσε τα Φώτα της στον κόσμο και που το δικό της Φως θέλουν να σβήσουν... 

* Η συνεργάτης του InVeria.gr Ιωάννα Δουκίδου, είναι δικηγόρος στη Βέροια

Περισσότερα