Εσύ έχεις επισκεφθεί ποτέ το γηροκομείο της πόλης σου; Unknown7:10 π.μ. 0 σχόλια

Δεν ξέρω αν το θέμα στο οποίο πρόκειται να εστιάσω, είναι κάτι που σε ενδιαφέρει αγαπημένε αναγνώστη, το μόνο σίγουρο είναι ότι αποτελεί ένα από τα πολλά προβλήματα τα οποία υπάρχουν στην κοινωνία μας και τις περισσότερες φορές δεν βγαίνουν στη δημοσιότητα, είτε γιατί δεν αφορούν κανένα είτε γιατί δεν πρέπει να βγουν.

Ωστόσο, το ζήτημα το οποίο θα "ξεδιπλώσω" παρακάτω, ξεκινά από ένα περιστατικό το οποίο αφορά ανθρώπους και το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι, οργανωμένοι σε κοινωνίες, οφείλουμε να γνωρίζουμε και να αντιδράμε, με λύσεις, στα όποια υπάρχοντα προβλήματα προκύπτουν και όχι να σιωπούμε ή να μένουμε απαθής.

Πρόσφατα, σε μια συζήτηση στην οποία συμμετείχα, τυχαία, έμαθα ότι το γηροκομείο της Βέροιας το τελευταίο διάστημα αναγκάστηκε να περιθάλψει και να στεγάσει ηλικιωμένους ανθρώπους, οι οποίοι εξαιτίας μια σειράς ατυχών γεγονότων βρέθηκαν ελέω Θεού με πολλά προβλήματα υγείας, χωρίς φροντίδα και τροφή καθώς έκλεισε το γηροκομείο που τους φιλοξενούσε, πέρασαν μερικές εβδομάδες άθλιες και τελικά φαντάζομαι κατόπιν διαφόρων δράσεων από τους αρμοδίους οδηγήθηκαν στο γηροκομείο της Βέροιας για να βρουν εκεί φροντίδα και κυρίως μια "ανθρώπινη" ζωή.

Το πρώτο πράγμα το οποίο οφείλω να θίξω, είναι αυτή η ζωή και κυρίως των ηλικιωμένων ανθρώπων, οι οποίοι δεν φαντάζονταν ούτε μια στο εκατομμύριο ότι θα φτάσουν σε αυτό το σημείο. Κανείς δεν θέλει να περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του σε γηροκομείο, πόσο μάλλον αν είναι άρρωστος και ανήμπορος.  Το γεγονός ότι ένας ηλικιωμένος δεν έχει που αλλού να πάει όταν γεράσει, διότι έτυχε να μην έχει παιδιά είτε άλλους συγγενείς είτε το οτιδήποτε, δεν σημαίνει ότι του αξίζει το χειρότερο. Το γηροκομείο αποτελεί για όλους αυτούς τους ανθρώπους μια "σωστική λέμβο" θα έλεγε κανείς. Και σε αυτό το σημείο δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι υπάρχουν πολλές περιπτώσεις ανθρώπων που εκμεταλλεύονται ηλικιωμένους ανθρώπους για να "βγάλουν" χρήματα και αυτό είναι τόσο θλιβερό. Πόσες φορές άλλωστε δεν ακούσαμε περιστατικά με "ιδιωτικά" γηροκομεία τα οποία λειτουργούσαν χωρίς άδειες, με κακές συνθήκες διαβίωσης ως προς τους ηλικιωμένους; Φυσικά, μιλάμε για μεμονωμένες περιπτώσεις, ωστόσο δεν παύουν και αυτές να υπάρχουν.

Το γηροκομείο της Βέροιας από την άλλη είναι μια περίπτωση ιδρύματος, που κυρίως εξαιτίας του προσωπικού του, θα έλεγε κανείς ότι έχει αξιοπρέπεια. Τα προβλήματα είναι μεγάλα, κυρίως οικονομικά, όμως το προσωπικό είναι τόσο δοτικό και με τόση κατανόηση που φαντάζει περίεργο και εξωπραγματικό στις μέρες μας. Οι ηλικιωμένοι οι οποίοι οδηγήθηκαν εκεί, βρήκαν φροντίδα και αγάπη, περιθάλπονται και σιτίζονται σωστά και κυρίως καθημερινά.

Και έχοντας γνώση των παραπάνω, ας βάλουμε έστω για ένα λεπτό στη θέση αυτών των ανθρώπων τον εαυτό μας. Κανείς δεν θα ήθελε να ζήσει σε γηροκομείο πρώτον (τουλάχιστον από επιλογή) και δεύτερον κανείς δεν θα ήθελε να περάσει ότι πέρασαν αυτοί οι άνθρωποι.

Μπορούμε να βοηθήσουμε και εμείς και να κάνουμε τη ζωή τους πιο όμορφη, μια βόλτα στο γηροκομείο δεν είναι κόπος, όπως επίσης μια δωρεά μικρή- συμβολική, είναι και αυτό κάτι.

Και εν προκειμένω …θα ήθελα να σε ρωτήσω αγαπημένε αναγνώστη, «Εσύ ξέρεις τι συμβαίνει στο γηροκομείο της πόλης σου;» ή ακόμα καλύτερα «Έχεις σκεφτεί να το επισκεφτείς;».

Κλείνοντας και με όλο το θάρρος… θα ήθελα να δώσω σε όλους μας μια συμβουλή… επειδή η ζωή είναι απρόβλεπτη και κανείς δεν ξέρει τι του ξημερώνει..καλό είναι να μην κλείνουμε τα μάτια μας και να γυρνάμε την πλάτη μας σε αυτούς τους ανθρώπους…

της Λένας Μαρκογιαννάκη για το kathemera.gr

 

Περισσότερα

Κρέας αλόγου και πράσινα άλογα…. Unknown11:01 π.μ. 1 σχόλια

Τεράστιες διαστάσεις έχει πάρει το ζήτημα με το μη ελεγμένο κρέας αλόγου που έχει διοχετευθεί στην αγορά το τελευταίο διάστημα, και εσωκλείεται σε διάφορα προϊόντα, κάτι που έχει οδηγήσει τον ΕΦΕΤ να ανακαλεί συνεχώς προϊόντα. Ένα ζήτημα το οποίο έχει προκαλέσει πανικό όχι βέβαια εκ του μη όντως, ωστόσο έχει αναλογιστεί κανείς ότι εδώ και μια δεκαπενταετία ανά κάποια χρόνια, πόσο συχνά έχουμε αυτό το φαινόμενο, όπου ένα είδος ζώου νοσεί και το κρέας του δεν κάνει για κάποιο λόγο και δημιουργείται σάλος σε όλο τον κόσμο;

Μια με τις τρελές αγελάδες, μια με τη νόσο των πουλερικών, τώρα με το κρέας αλόγων, σε λίγα χρόνια θα βρουν και στο χοιρινό και πάλι λέγοντας…

Δηλαδή θέλουν να μας πουν ό,τι, ότι γίνεται, γίνεται για το καλό μας και την υγεία μας και όχι γιατί υπάρχει από πίσω συμφέρον και αυτός ο κακός ανταγωνισμός μεταξύ των μεγάλων εταιριών, οι οποίες θέλουν να βγάλουν η μια την άλλη εκτός ανταγωνισμού. Έστω ότι μια παρτίδα ντοπαρισμένων αλόγων βρέθηκε σε προϊόντα-αλλαντικά, γιατί έπρεπε να βγει στη δημοσιότητα με τρομοκρατικό ύφος του στυλ «όποιος το φάει θα βρεθεί στο νοσοκομείο, θα πεθάνει κ.ο.κ.». Δηλαδή έστω ότι κάποιος το κατανάλωνε που σίγουρα συνέβη…τι έπαθε; Παρά βγήκαν επώνυμες μεγάλες εταιρίες να δικαιολογηθούν για κάτι που μπορεί και να μην χρειαζόταν στην πραγματικότητα.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου όλο και κάτι θα συμβεί και αν το φάμε ή αν το πιούμε δεν ξέρω και εγώ τι θα μας συμβεί. Δεν διάβασα πουθενά μα πουθενά, κανένα άρθρο ή δελτίο τύπου που να εξηγεί τι θα μας συμβεί αν το καταναλώσουμε. Από όσο γνωρίζω διάσημα σαλάμια περιέχουν κρέας αλόγου και μάλιστα είναι και πολύ γευστικά και ως χθες τα καταναλώναμε με ευχαρίστηση και ξαφνικά ότι έχει κρέας αλόγου το απορρίπτουμε, για μας μυρίζει ή το οτιδήποτε. Δηλαδή μήπως πράττουμε και λίγο άλογα δηλαδή παράλογα (εξού και τα πράσινα άλογα). Κανένας μα κανένας δεν μπορεί να σκεφτεί με ψυχραιμία και η πρώτη αντίδραση πρέπει να είναι ο πανικός και η απόρριψη;

Αυτό που εγώ συμπεραίνω από όλα όσα διαβάζω καθημερινά και πείτε με κακεντρεχή είναι βέβαια ότι από όλη αυτή την υπόθεση, κάποιος θα βγει κερδισμένος και σίγουρα πολλοί θα βγουν οι χαμένοι γιατί δεν σκέφτηκαν πονηρά. Όλα είναι ζήτημα ανταγωνισμού και όχι υγιούς σίγουρα. Αλλά όπως και να έχει και αυτό θα περάσει και σε ένα χρόνο από τώρα θα τρώμε κρέας αλόγου σαν να μη συνέβη τίποτα και όλα αυτά γιατί; Διότι λειτουργούμε μαζικά, χωρίς ψυχραιμία και λογική…και ότι μας σερβίρουν τελικά το τρώμε...

της Λένας Μαρκογιαννάκη

 

Περισσότερα

Τα Χριστούγεννα της κρίσης... Unknown9:52 π.μ. 0 σχόλια

της Λένας Μαρκογιαννάκη

Και ενώ τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει μια αισιόδοξη διάθεση στις ψυχές όλων, εν αντιθέσει η ατμόσφαιρα είναι καταθλιπτική και δυστυχώς η απαισιόδοξη διάθεση κυριαρχεί παντού. Και πώς να μην κυριαρχεί δηλαδή η απογοήτευση, όταν η κρίση είναι πανταχού παρούσα, δημιουργώντας δυσάρεστες καταστάσεις και συναισθήματα.

Με μια γρήγορη και σχετικά εύκολη ματιά θα έλεγε κανείς ότι, δυο είναι τα βασικά χαρακτηριστικά των φετινών Χριστουγέννων, τα οποία όλοι λίγο πολύ τα ξέρουμε αλλά και τα αντιμετωπίζουμε καθημερινά. 

Πρώτο και βασικό η ανεργία, η οποία με βάση τα τελευταία στατιστικά έχει φτάσει στο απροχώρητο με το ποσοστό να φτάνει το νέο ρεκόρ του 24,8% και για να μιλάμε με πραγματικούς αριθμούς αυτό συνεπάγεται 1.230.918 άνεργους, οι οποίοι βρίσκονται σε αδιέξοδο, μη μπορώντας να κάνουν τίποτε άλλο από το να πηγαίνουν απλά στα κατα τόπους καταστήματα του ΟΑΕΔ για να ανανεώσουν την κάρτα ανεργίας τους, έτσι για την "τιμή των όπλων", γιατί κάποτε οι μήνες ανεργίας μετρούσαν για πρόσληψη, ενώ τώρα μετράνε για συναγωνισμό μεταξύ των φίλων που συζητούν μεταξύ τους πόσο καιρό είναι άνεργοι.

Και εν προκειμένω, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα ιδαίτερο αστείο ή καλύτερα τραγελαφικό ανέκδοτο, το οποίο διάβασα σε ένα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το οποίο συνοδευόμενο με μια εικόνα του Αϊ Βασίλη στο κισέ του ΟΑΕΔ, έλεγε " Δυστυχώς δεν θα πάρουμε φέτος δώρο καθώς ο Αϊ Βασίλης εθεάθη στον ΟΑΕΔ να βγάζει κάρτα ανεργίας". Από αυτό εδώ όμως το περιστατικό έφτασα να αναλογιστώ πόσο δυνατός λαός είμαστε ώστε ακόμα και τον πόνο μας να τον διακωμωδούμε και να τον κάνουμε ανέκδοτο. Πόσο δύναμη ψυχής έχει τελικά ο Έλληνας;

Και για να περάσω στο δεύτερο χαρακτηριστικό της κρίσης, το οποίο φέτος ξεπέρασε κάθε προσδοκία, δεν είναι άλλο από τα χιλιάδες λουκέτα, πάνω από 68.000, τα οποία μπήκαν σε μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις πανελληνίος για να οδηγήσει όλο αυτό όπως αναφέρει η ΕΣΕΕ, μία στις τρεις ελληνικές οικογένειες να ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας, δύο στις τρεις να αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα, τρεις στους δέκα γονείς να σταματούν τα παιδιά τους από τους παιδικούς σταθμούς και πέντε στους δέκα να αδυνατούν πληρώσουν δίδακτρα, φροντηστήρια και λογαριασμούς αγαθών πρώτης ανάγκης.

Κατ' εμέ βέβαια από αυτή την κρίση ίσως να βγήκε και κάτι καλό. Ότι πλέον ο Έλληνας άρχισε να ξυπνάει, να πανικοβάλλεται, να συνειδητοποιεί και τελικά να φτάνει στο σημείο να διεκδικεί. Εντάξει, όχι όλος ο ελληνικός λαός αλλά ένα τεράστιο κομμάτι αυτού, με πρωταγωνιστές κατα διαστήματα νέους ανθρώπους, μαθητές και σπουδαστές, απελπισμένους νέους άνεργους, δηλαδή το μέλλον αυτό του τόπου, για τους οποίους η κρίση είναι απλά ένα εμπόδιο στα όνειρα τους, το οποίο είναι διατεθειμένοι να ξεπεράσουν με κάθε κόστος. Γιατί μπορούμε να βγούμε από την κρίση σκοπός είναι να θέλουμε...

Ας ελπίσουμε, λοιπόν, ότι η κρίση τελικά "έγινε για κάποιο λόγο" και ότι τα Χριστούγεννα αυτά θα είναι τα τελευταία της κρίσης ή καλύτερα με κρίση και θα μείνουν στο μυαλό μας ως μια κακιά ανάμνηση που πέρασε και δεν θα ξαναγυρίσει. Τα φετινά Χριστούγεννα είναι στο χέρι μας να γίνουν μήνυμα αισιοδοξίας και όχι το αντίθετο. Εξάλλου όπως συνηθίζεται να λέγεται "ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό".

Καλά Χριστούγεννα και Καλή Χρονιά με υγεία, γιατί αυτή είναι πάνω από όλα!

Περισσότερα

Ο παράλογος συνδυασμός αύξησης τιμών και μείωσης μισθών Unknown1:15 π.μ. 0 σχόλια

της Λένας Μαρκογιαννάκη

Με αφορμή την όλη κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα και τα βαθιά σημάδια που η κρίση έχει χαράξει παντού, ένα σηματικό θέμα που έχει εδώ και χρόνια προκύψει αλλά μόνο επισημαίνεται και ποτέ δεν δρομολογείται για επίλυση ή έστω μια προσπάθεια να γίνει διάλογος, είναι το ζήτημα της μείωσης των τιμών των τροφίμων  και των καυσίμων.

Ο κόσμος φτωχαίνει συνεχώς με ραγδαίους ρυθμούς, δηλαδή με απλά ελληνικά πεινάει και κρυώνει ή μάλλον θα κρυώνει οσονούπω και η κυβέρνηση ναι μεν ασχολείται με θέματα σηματικά αλλά όπως φαίνεται δεν έχει εντάξει σχεδόν καθόλου το θέμα των τιμών στην αντζέντα της, καθώς η αύξηση αυτών αποτελεί κυριολεκτικά ζήτημα επιβίωσης της χώρας ή μάλλον ζήτημα επιβίωσης των Ελλήνων. Είναι χιλιάδες οι οικογένειες που πεινάνε και δεν μπορούν να κάνουν τίποτα καθώς τα χρήματα δεν φτάνουν ούτε για τα απαραίτητα.

Ο παράλογος συνδυασμός αύξησης των τιμών και μείωσης των μισθών είναι πλέον ανυπόφορος και ανεξέλεγτος, με πιθανότητα δημιουργίας θανατηφόρων καταστάσεων.

Και ενώ μέχρι πρότινος καμιά κουβέντα δεν γινόνταν για αυτό το θέμα,  την προηγούμενη εβδομάδα σε μια τηλεοπτική εκπομπή άκουσα τον κ.Σκορδά να αναφέρεται σε αυτό ακριβώς το θέμα των τιμών στα καταναλωτικά αγαθά, επισημαίνοντας ότι το υπουργείο έχει ήδη προχωρήσει σε παρεμβάσεις ώστε να υπάρξει μείωση σε όλα τα προϊόντα σταδιακά και παραδέχθηκε ότι υπάρχει πρόβλημα στα τρόφιμα και τα καύσιμα.

Όχι, κ. Σκορδά μου δεν υπάρχει απλά πρόβλημα, υπάρχει τεράστιο πρόβλημα στα τρόφιμα και πολύ περισσότερο στα καύσιμα, γιατί μπορείς να χορτάσεις τρώγωντας μόνο ψωμί και μακαρόνια αλλά δεν μπορείς να ζεσταθείς ή να κινηθείς μόνο με νερό.

Και πάνω εκεί που ήμουν έτοιμη να το κλείσω, διότι καμία ικανοποιητική και ουσιώδη απάντηση δεν άκουσα να δίνεται, η δημοσιογράφος τον ρώτησε σχετικά με τις υψηλές τιμές στα οπωροκηπευτικά προϊόντα. Ποιά ήταν η απάντηση; Ότι σε τέτοιου είδους προϊόντα με υψηλές τιμές κυρίως φταίει η εποχικότητα τους. Δηλαδή ήθελε να μας πει με λίγα λόγια οτι επεδή η ντομάτα είναι καλοκαιρινό προϊόν να τρώμε μόνο το καλοκαίρι γιατί το χειμώνα ακριβαίνει και δεν συμφέρει. Μα τι γελοίες απαντήσεις είναι αυτές;Ειλικρινά πιστεύουν ακόμα οτι ο κόσμος μασάει κουτόχορτο ή ξεγελίεται με τέτοιες απαντήσεις;

Ειλικρινά είναι τελείως μα τελείως αποθαρρυντικό να ακούς κάθε μέρα μόνο για αύξηση των τιμων και ποτέ για μείωση αυτών. Για την μόνη μείωση που μιλάνε είναι των μισθών και αυτό είναι τόσο θλιβερό. Μέσα σε ένα 24 ωρο αντιλήφθηκα ότι διάβασα και άκουσα πάνω από έξι προϊόντα, οι τιμές των οποίων θα υποστούν ή έχουν υποστεί αύξηση. Μιλάμε για αύξηση των τιμών των οικοδομικών υλικών, των ακτοπολοϊκών εισητηρίων, του υγραερίου, των καυσόξυλων, των φαρμάκων και οι αυξήσεις πλέον δεν έχουν όριο, έχουν γίνει ανεξέλεγκτες, με την τσέπη του καταναλωτή να μένει άδεια συνεχώς.

Δηλαδή έλεος.....

Περισσότερα

Αυτό το βαρέλι δεν έχει πάτο... Unknown5:45 π.μ. 0 σχόλια

της Λένας Μαρκογιαννάκη

Για ακόμα μια φορά η ανικανότητα της κυβέρνησης να βάλει σε τάξη τα πράγματα έρχεται στην επιφάνεια με βασικό ζήτημα αυτή τη φορά τη φορολόγηση των πτυχίων δηλαδή των πτυχιούχων. Οι φορολογούμενοι θα κληθούν να πληρώνουν φόρο για την κατοχή του πτυχίου, του μεταπτυχιακού ή του διδακτορικού, ενώ μάλιστα η φορολόγηση θα υπολογίζεται αθροιστικά. Δηλαδή, ο πολίτης θα υποχρεούται να δηλώσει στην Εφορία τον πανεπιστημιακό τίτλο σπουδών του ώστε να ορίζεται ως τεκμήριο εισοδήματος βάση του πτυχίου που κατέχει και αυτό εν συντομία σημαίνει, ότι όσα πιο πολλά πτυχία έχει κάποιος, τόσο μεγαλύτερο φόρο θα πληρώσει. 

Τι άλλο θα ακούσουμε ήθελα να ήξερα. Το διάβασα και πραγματικά έμεινα άφωνη σε αυτήν την τραγική απόφαση που οσονούπω φαίνεται να κατοχυρώνει η υποτιθέμενη κυβέρνηση σωτηρίας. Μα να φορολογήσουν τα πτυχία? Δηλαδή όσο κατανόηση και έχεις αυτό ξεπερνάει τα όρια της φαντασίας.

Κάποτε είχαν ως σύστημα να βάζουν σωρηδόν σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, να δημιουργούν σχολές επί σχολών και φρόντιζαν  κιόλας να κρατούν αιώνιους  φοιτητές γιατί έτσι βόλευε την ανεργία. Και τώρα ξαφνικά επειδή δεν υπάρχει πια ο όρος «αιώνιος φοιτητής» καθώς το σύστημα άλλαξε και όλοι μέσα σε 8 με 10 χρόνια παίρνουν εν τέλει το πολυπόθητο πτυχίο, ούτε αυτό βόλεψε τους κυβερνώντες και τώρα πλέον όποιος έχει πτυχίο θα φορολογείται.

Μιλάμε πλέον για έναν ανεπαρκή και ανίκανο φορολογικό μηχανισμό, οποίος αντί να φορολογεί δικαιωματικά και αντικειμενικά τα εισοδήματα, ψάχνει να φορολογήσει μέχρι και άυλα πράγματα, διότι εδώ μιλάμε για γνώση, ούτε για σπίτι ουτε για αυτοκίνητο.  Και το πιο τραγελαφικό όλον είναι ότι ο εκάστοτε πτυχιούχος που δεν θα τα δηλώνει (τα πτυχία του) για να αποφύγει τη δυσβάστακτη φορολόγηση, θα θεωρείται παράνομος και υπόδικος για ψευδή δήλωση και απόκρυψη στοιχείων από την Εφορία και το Ελληνικό Δημόσιο, με λίγα λόγια μιλάμε για φοροδιαφυγή.

Άκουσον άκουσον, παράνομος και υπόδικος, δηλαδή ανάθεμα την ώρα και την στιγμή που σπουδάσαμε και χαρήκαμε για την επιτυχία μας. Που να ξέραμε ότι «όλα είναι δανεικά» για το ελληνικό κράτος. Ουσιαστικά είναι σαν να μας λέει (το κράτος): «Τι; Είσαι άνεργος με πτυχία; Μου κοστίζεις κύριε! και βρήκα τρόπο να στα πάρω» Έχουν φτάσει σε σημείο να βγάζουν «από την μύγα ξύγκι». Αυτή είναι η  κατάντια του σημερινού Ελληνικού Κράτους.  Είναι πλέον ολοφάνερο πως για το Ελληνικό Κράτος αυτό το βαρέλι δεν έχει πάτο. Όσο ψάχνει τρόπους να εξοντώνει τον απλό κοσμάκι, το τέλος είναι μακριά και η αρχή για το καλύτερο ούτε που φαίνεται. Μακάρι να βγώ ψεύτρα.

* Η Λένα Μαρκογιαννάκη είναι απόφοιτη του τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Α.Π.Θ, κατέχει Μεταπτυχιακό δίπλωμα στις Διεθνείς Σχέσεις και τη Διπλωματία, του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και Μεταπτυχιακό δίπλωμα στη Δημοσιογραφία και τη Διοίκηση του LCM.  

 

Περισσότερα

Η κούνια που τους κούναγε ήταν χαλασμένη... Unknown7:30 π.μ. 0 σχόλια

της Λένας Μαρκογιαννάκη 

Σε πρόσφατο δημοσίευμα σε εφημερίδα διάβασα με κεφαλαία κιόλας γράμματα, ότι η κυβέρνηση στοχεύει σε άμεσες αυστηρές ρυθμίσεις για την ανασφάλιστη εργασία. Για την ακρίβεια το δημοσίευμα αναφέρει ότι «η κυβέρνηση προτίθεται  να επιδοθεί σε εξοντωτικές χρηματικές ποινές και πρόστιμα για την πρώτη φορά που θα συλληφθεί  επιχείρηση ή επαγγελματίας να απασχολεί ανασφάλιστο στην εργασία του». Δεν ξέρω εσείς τι σκέφτεστε και τι λέτε πάντως για ακόμα μια φορά εγώ λέω ότι η κυβέρνηση  ονειροβατεί.

Το θέμα συζήτησης έχει σαφώς δυο πλευρές και ανάλογα την κάθε πλευρά υπάρχει και το ανάλογο δίκιο, πριν μπω όμως στη διαδικασία να αναλύσω την κάθε πλευρά θα ήθελα να επισημάνω ότι στην Ελλάδα κάτι που έχουμε καταφέρει τα τελευταία χρόνια της κρίσης, είναι να έχουμε την πρωτιά στην ανασφάλιστη εργασία και το λέω αυτό για να μην ξεχνιόμαστε και ονειροβατούμε και εμείς.

Είναι αστείο αν το σκεφτεί κανείς, αλλά από εκεί που φτάσαμε στο σημείο να νιώθουμε ευχαριστημένοι έστω με τα 400 ευρώ μισθό, αν βρούμε δουλειά η οποία είναι πλέον σε δειγματισμό… έρχεται τώρα ο υπουργός εργασίας να μας ανακοινώσει ότι και αυτές οι 3 άντε 4 θέσεις εργασίας που ανοίγουν σε κάθε νομό με το σταγονόμετρο, έτσι για να μην παίρνουμε πολύ αέρα και αισιοδοξούμε τρελά,  δεν θα ανοίγουν πια, γιατί θα έρθει λέει να μας σώσει από το κακό της ανασφάλιστης εργασίας που μας έχει βρει. Δεν κοιτάνε που κάνανε το κράτος ένα κουβάρι δίχως αρχή και τέλος, μας το παίζουν και σωτήρες. 

Εντάξει δεν λέω να παταχθεί και η ανασφάλιστη εργασία αλλά όχι να κλείσουν και οι τελευταίες επιχειρήσεις που με τα χίλια ζόρια επιβιώνουν, γιατί μεταξύ μας αυτές που απασχολούν προσωπικό ανασφάλιστο είναι οι μικρές κατά κύριο λόγο και όχι οι πολυεθνικές, έτσι δεν είναι;

Δώσε καλή μου κυβέρνηση κίνητρα και πάρε αναπτυξιακά μέτρα και νομίζω ότι και η ανασφάλιστη εργασία θα μειωθεί, δεν θα εξαλειφθεί μην εθελοτυφλούμε, και η φοροδιαφυγή θα πάρει άλλη τροπή! Α και τώρα που είπα φοροδιαφυγή, οι μικρές επιχειρήσεις είναι αυτές που δημιουργούν το χάλι της φοροδιαφυγής όχι οι μεγάλες;;;; Διότι άρχισα να μπερδεύομαι τελευταία…

Κλείνοντας, θα ήθελα να αναφέρω την  φράση του υπουργού εργασίας σχετικά με την ανασφάλιστη εργασία, γιατί μου άρεσε το θαρροθράσος που είχε όταν την έλεγε..«Θα ξεκινήσω από το νομό μου, τις Κυκλάδες. Θα κλείσω επιχειρήσεις που απασχολούν ανασφάλιστους». Και έρχομαι εγώ και διερωτώμαι πάλι «έδωσε κίνητρα στους επιχειρηματίες το κράτος για να μπορέσουν να ασφαλίσουν τους εργαζόμενους και δεν το έκαναν;» Ναι, δεν λέω υπάρχουν και «οι κακοί επαγγελματίες» που και να τους έδινε δεν θα το έκαναν, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι βράζουν όλοι στο ίδιο καζάνι. Η παροιμία λέει "βόηθα με να σε βοηθώ να ανεβούμε το βουνό" αλλά στην Ελλάδα το βλέπω αδύνατο και όσον αφορά την κυβέρνηση σχετικά με τα μεγαλεπίβολα σχέδια που καταστρώνουν και θεωρούν ότι θα πετύχουν… «η κούνια που τους κούναγε ήτανε χαλασμένη».

* Η Λένα Μαρκογιαννάκη είναι απόφοιτη του τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Α.Π.Θ, κατέχει Μεταπτυχιακό δίπλωμα στις Διεθνείς Σχέσεις και τη Διπλωματία, του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και Μεταπτυχιακό δίπλωμα στη Δημοσιογραφία και τη Διοίκηση του LCM.  

Περισσότερα

Οι "σχεδόν" αμέτρητες ΜΚΟ της Ελλάδας Unknown2:30 π.μ. 0 σχόλια

της Λένας Μαρκογιαννάκη

Το ερώτημα «Πόσες ΜΚΟ υπάρχουν στην Ελλάδα και ποιος ο σκοπός τους;» μου δημιουργήθηκε όταν προσπάθησα να τις μελετήσω γενικά, δηλαδή παγκοσμίως και κατά ένα περίεργο τρόπο και συνειρμό το ερωτηματικό γενικά έγινε ειδικά και συγκεκριμένα όταν άρχισα να διαβάζω στο διαδίκτυο διάφορα ξένα άρθρα επιστημονικά, τα οποία περιέγραφαν έκπληκτα ότι στην Ελλάδα οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις είναι «σχεδόν» αμέτρητες. Για την ακρίβεια ουδείς γνωρίζει τον ακριβή αριθμό αυτών, ούτε καν το σκοπό ύπαρξης τους άρα και την λειτουργία τους.

Ο όρος ΜΚΟ αποτελεί το ακρωνύμιο των λέξεων Μη Κυβερνητικός Οργανισμός και για να έχουμε μια πλήρη εικόνα του όρου, ΜΚΟ είναι κάθε μη κερδοσκοπική, κοινωφελής, οργάνωση που λειτουργεί σε εθνικό, διεθνές ή διακρατικό επίπεδο, στηρίζεται στην ιδιωτική πρωτοβουλία και είναι ανεξάρτητη από το Κράτος. Στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, μέλη είναι άτομα που συμμερίζονται τον ίδιο προβληματισμό και συμμετέχουν σε εθελοντική βάση, χωρίς απώτερο σκοπό το κέρδος. Αντικείμενο των ΜΚΟ είναι η υποστήριξη περιβαλλοντικών και ευρύτερα ανθρωπιστικών πρωτοβουλιών με απώτερο στόχο το όφελος του κοινωνικού συνόλου, μέσα από την ανάπτυξη προγραμμάτων, την παροχή υπηρεσιών και την παρέμβαση για την προστασία και υιοθέτηση  βιωσιμότερων μορφών ανάπτυξης.

Με λιγάκι ψάξιμο παραπάνω και γυρνώντας πάλι στο ερώτημα "Πόσες είναι" διαπίστωσα ότι αυτές που είναι καταγεγραμμένες επίσημα, σε κάθε αρμόδια υπηρεσία υπουργείου στην Ελλάδα πάντα, είναι ένα δείγμα από αυτές που υπάρχουν στην πραγματικότητα. Στην Ελλάδα, το «εγχείρημα ΜΚΟ» γνωρίζει τα τελευταία 15 χρόνια σημαντική ανάπτυξη και αύξηση αλλά εμφανίζει ταυτόχρονα και σημάδια κρίσης. Ωστόσο, δεν φαίνεται να σταματάει η δημιουργία όλο και περισσότερων ΜΚΟ.

Σε ό,τι αφορά τις ελληνικές ΜΚΟ, το τοπίο είναι αρκετά θολό. Αυτή η διαπίστωση εύκολα τεκμηριώνεται, αν αναλογιστεί κανείς οτι υπάρχουν οργανώσεις που λειτουργούν με πάγιες αρχές, προκαθορισμένες και συμβατές με την έννοια της ανεξάρτητης οργάνωσης. Είναι, όμως, αρκετές και οι οργανώσεις, που δημιουργήθηκαν στο παρελθόν και δεν έχουν παρουσιάσει αξιόλογη δράση. Παρ΄όλα αυτά, συμμετέχουν σε διαδικασίες που δεσμεύουν κι άλλες οργανώσεις ή χρηματοδοτούνται στο όνομα της ανύπαρκτης δράσης τους.

Αν καθίσει κανείς, λοιπόν, να συγκρίνει τον αριθμό των ΜΚΟ (με δράση ή χωρίς) σε άλλα κράτη σε σχέση με την Ελλάδα, θα διαπιστώσει ότι για ακόμα μια φορά η χώρα μας παίρνει την πρωτιά καθώς ο αριθμός δεν ορίζεται ακριβώς ενώ στα άλλα κράτη δεν ξεπερνά τις 200 με 300 ΜΚΟ όπως για παράδειγμα στην Δανία και στην Ολλανδία.

Μπορεί ο αριθμός αυτών να μην έχει οριστεί ακριβώς και να χαρακτηρίζονται αμέτρητες, όμως η συνολική προσφορά τουλάχιστον των δραστήριων αυτών οργανώσεων είναι εντυπωσιακή. Προσωπικά τις περισσότερες από αυτές τις θεωρώ μοναδικές στο είδος τους, με απίστευτο έργο στο ενεργητικό τους, πολύ χρήσιμες και αναγκαίες. Ποιος μπορεί εξάλλου να αμφισβητήσει για παράδειγμα τη δράση του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, ο οποίος αποτελεί κατ' εξοχήν Εθελοντικός Οργανισμός. Είναι ο μεγαλύτερος Μη Κυβερνητικός Οργανισμός στη χώρα μας και το πολυσχιδές έργο του στηρίζεται στους εθελοντές των τριών σωμάτων του, καθώς και στους απλούς πολίτες οι οποίοι ανταποκρίνονται σε κάθε κάλεσμα του.

Θα μπορούσε όμως να αμφισβητήσει ο οποιοσδήποτε κάποιες "μικρές ΜΚΟ" που υπάρχουν και είναι αυτές που φτάνουν τον αριθμό των ΜΚΟ στο "αμέτρητο", η σύσταση των οποίων οφείλεται σε άλλους λόγους, καθώς κατα γενική ομολογία η ύπαρξη τους περισσεύει αλλά και η δράση τους υστερεί όπως για παράδειγμα, μια ΜΚΟ που άκουσα τελευταία πως υπάρχει στη χώρα μας με την ονομασία «Τα κατσαρολάκια». Από την ονομασία και μόνο μπορεί κανείς να βγάλει τα συμπεράσματα του… σας αφήνω λοιπόν να τα βγάλετε…

* Η Λένα Μαρκογιαννάκη είναι απόφοιτη του τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Α.Π.Θ, κατέχει Μεταπτυχιακό δίπλωμα στις Διεθνείς Σχέσεις και τη Διπλωματία, του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και Μεταπτυχιακό δίπλωμα στη Δημοσιογραφία και τη Διοίκηση του LCM.  

Περισσότερα

Το δυνατό μας όπλο...ο ήλιος και η θάλασσα Unknown3:51 π.μ. 0 σχόλια

της Λένας Μαρκογιαννάκη

Και επειδή κουράστηκα να ακούω, να διαβάζω αλλά και να σχολιάζω το τελευταίο διάστημα την πολιτική ελληνική πραγματικότητα και ένας σοβαρός λόγος είναι γιατί δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο να σχολιάσω, καθώς τα ίδια και τα ίδια διαδραματίζονται καθημερινά στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό… σαν ένας φαύλος κύκλος, αποφάσισα λοιπόν και εγώ να σχολιάσω μια από τις τελευταίες αλλά όχι και τόσο ευχάριστες ειδήσεις όσον αφορά τον τουρισμό στην Ελλάδα και το γεγονός ότι έχει μειωθεί αισθητά ο αριθμός των κρατήσεων άρα και των αφίξεων των τουριστών από το εξωτερικό, γιατί όσον αφορά το εσωτερικό θα μου επιτρέψετε να το αφήσω ασχολίαστο για λόγους ευνόητους.

Σκεπτόμενη το τελευταίο διάστημα τι είναι αυτό που τελικά κάνουμε τόσο λάθος και χάνουμε στον τουρισμό και ποιο μπορεί να είναι το μυστικό για να τονώσουμε ξανά τον ελληνικό τουρισμό αλλά και την οικονομία μας παράλληλα…. «ανακάλυψα» ότι  το μυστικό είναι ξεκάθαρα ο ήλιος και η θάλασσα μας! Ναι μάλιστα, μιλάμε για δυο τεράστιες οικονομικά πηγές, οι οποίες μας προσφέρονται δωρεάν και πλουσιοπάροχα μπορώ να πω στη χώρα μας και αποτελούν και τα δυο μαζί αλλά και χώρια τα κατ΄ εξοχήν ιδανικά προϊόντα προς πώληση.

Ωστόσο, εμείς όπως φαίνεται ως κλασικοί Έλληνες μη θεωρώντας ότι είναι κάτι που χρειάζεται να το «σπρώξουμε» να πουληθεί γιατί απλά αποτελεί για μας κάτι αυτονόητο, το αφήνουμε στην τύχη του, ναι μεν ανεκμετάλλευτο αλλά όταν δοθεί η ευκαιρία το πουλάμε υπερεκτιμημένο. Βέβαια, θα μου πείτε με τόση δυσφήμιση που μας έκαναν στο εξωτερικό τι περιμένουμε(;), δεν είναι έτσι όμως, αν και ο Έλληνας επιχειρηματίας ήθελε να βοηθήσει κάτι μπορεί να γινόταν, τουλάχιστον για τους Έλληνες τουρίστες οι οποίοι λόγω της κατάστασης είναι πολύ δύσκολο να πάνε διακοπές έστω και για 2-3 μέρες, εξ ου και το γεγονός ότι οι κρατήσεις μειώθηκαν φέτος κατά 30%.

Ο Τουρισμός μπορεί να γίνει κάλλιστα ο βασικός πρωταγωνιστής στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της Ελλάδας. Είναι εξάλλου ευρέως γνωστό ότι η Ελλάδα μπορεί να τοποθετηθεί ως ένας προορισμός με απαράμιλλες εναλλαγές και ανεξερεύνητες αντιθέσεις, ένας τόπος ατέλειωτων εμπειριών για παραθαλάσσιο και ναυτικό τουρισμό, αλλά και γενικά για φύση, επισκέψεις σε πόλεις, πολιτισμό, περιηγήσεις, υπηρεσίες υγείας και ευεξίας. Πόσο δύσκολο είναι λοιπόν να το εκμεταλλευτούμε όλο αυτό; Το παραδοσιακό- κλασικό μοντέλο «ήλιος και θάλασσα», που προσφέρεται εν αφθονία στη χώρα μας είναι η λύση στο πρόβλημα μας.

Σύμφωνα και με μελέτες που γίνονται κατά καιρούς, ο τουρισμός αναγνωρίστηκε ως η μεγαλύτερη παγκόσμια ανεξάρτητη βιομηχανία και εκτιμήθηκε ότι αποτελεί το 5-6% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ) όλων των εθνών. Αντιλαμβάνεται, λοιπόν, κανείς ότι η Ελλάδα κρατάει τόσο ισχυρους "άσσους" στο μανίκι της, δυνατά όπλα σωτηρίας, τα οποία αν ποτέ βρει το σωστό τρόπο να τα εκμεταλλευτεί το ελάχιστο που μπορεί να πετύχει θα είναι να ισορροπήσει αρκετά και οικονομικά και κοινωνικά. Ελλάδα βέβαια δεν είναι μόνο ο ήλιος και η θάλασσα, ωστόσο στην παρούσα χρονική στιγμή είναι ότι πρέπει…

* Η Λένα Μαρκογιαννάκη είναι απόφοιτη του τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Α.Π.Θ, κατέχει Μεταπτυχιακό δίπλωμα στις Διεθνείς Σχέσεις και τη Διπλωματία, του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και Μεταπτυχιακό δίπλωμα στη Δημοσιογραφία και τη Διοίκηση του LCM.  

Περισσότερα

Με το άγχος της παραμονής ή όχι στο ευρώ Unknown9:20 π.μ. 0 σχόλια

 της Λένας Μαρκογιαννάκη

Είναι απίστευτη η εικόνα που εισπράττουμε μέσω των ΜΜΕ, καθημερινά εδώ και καιρό, σχετικά με την παραμονή μας ή όχι στο ευρώ, αν θέλουμε να μείνουμε ή όχι, αν θέλουν να μείνουμε ή όχι, τι λένε οι ξένοι οίκοι αξιολόγησης, καθώς μέχρι προχθές μας πετούσαν απ΄ έξω με καταστρεπτικές για την Ελλάδα συνέπειες και ξαφνικά σήμερα συνεχίζουν μεν να μας βλέπουν ότι οδεύουμε εκτός ευρωζώνης αλλά με ηπιότερες και λιγότερο βλαβερές συνέπειες. Και έχουμε και τους Έλληνες πολιτικούς, τους «μεγάλους» δημοσιογράφους και τους ειδήμονες οικονομολόγους, οι οποίοι αντί να καθησυχάζουν τον κόσμο, σπέρνουν στο διπλάσιο τον πανικό.

Για ακόμα μια φορά τα όρια μεταξύ ενημέρωσης και κινδυνολογίας δεν είναι σαφή και για την ακρίβεια δεν μπορούν να τηρηθούν εύκολα, πόσο μάλιστα όταν ο χρόνος πιέζει, όταν υπάρχει μια τεράστια ανασφάλεια, όταν υποβόσκει ένας περίεργος ανταγωνισμός και η υπερβολή έχει πάρει τον ανήφορο. Όπως είχα διαβάσει προσφάτως κάπου, αποτέλεσμα όλων αυτών: το μέτρο να χάνεται τόσο εύκολα όσο γρήγορα μπορεί να ενημερώσει τους ανθρώπους. Είναι ομολογουμένως πολύ δύσκολο ακούγοντας τις απόψεις του καθενός να επεξεργαστείς εύκολα ποια είναι σωστή και ποια όχι, ποια έχει λογική βάση και ποια όχι, διότι στην Ελλάδα γίναμε όλοι ειδικοί και τα ξέρουμε όλα, φτάνοντας σε σημείο να τρομοκρατηθεί τόσο πολύ ο κόσμος και να πιστεύει ότι ζει ήδη με δραχμή. Από τη μια το καταλαβαίνω, γιατί ο κόσμος δεν ξέρει τι να πιστέψει από την άλλη δεν είναι υπερβολή να «χάφτουμε» ότι μας πλασάρετε στη τηλεόραση;

Έχει σταματήσει εδώ και καιρό η νηφάλια ενημέρωση, το έντονο ύφος και η έλλειψη του μέτρου που συχνά παρουσιάζεται στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, δημιουργεί στο κοινό φόβο και πανικό. Δεν είναι η πρώτη φορά που στην ελληνική τηλεόραση παρατηρείται αυτό, ο πανικός σχετικά με την παραμονή στο ευρώ, αν θα πτωχεύσουμε ή όχι, τι θα γίνουν οι καταθέσεις μας, πώς θα ζήσουμε αν βγούμε από το ευρώ, ήταν αναμενόμενος και το πιο λυπηρό από όλα είναι το γεγονός ότι τα κανάλια και όχι μόνο, μαζί με τα κόμματα έχουν το γνώθι σε αυτό, ξέρουν ότι τον σπέρνουν και αρέσκονται.

Τους αρέσει να βλέπουν το φόβο και την απόγνωση στα μάτια των πολιτών, να βλέπουν το άγχος να μας κυριεύει και όλα αυτά να σας πω γιατί; Γιατί αυτή είναι η φιλοσοφία και οι όροι του παιχνιδιού των καναλιών και των κομμάτων, θέλουν τον κόσμο εξαρτημένο από πάνω τους, για να μπορούν να παίζουν άνετα το παιχνίδι τους. Δεν δίνουν μια σαφή εικόνα της κατάστασης όχι γιατί δεν ξέρουν αλλά γιατί απλά δεν θέλουν, με άλλα λόγια δεν τους βολεύει.

Περισσότερα

Στηρίξτε τη νεολαία και δεν θα χάσετε! Unknown1:30 π.μ. 0 σχόλια

της Λένας Μαρκογιαννάκη

Ανάγκη για ένα ελπιδοφόρο παρόν και ένα ευοίωνο μέλλον έχουν οι νέοι της Ελλάδας, καθώς κάθε ψήγμα αισιοδοξίας φαίνεται να εξανεμίζεται παρακολουθώντας τα όσα διαδραματίζονται στην ελληνική πολιτική σκηνή. Ζώντας καθημερινά «τα απελπισμένα μαγειρέματα» των κομμάτων, τα οποία γίνονται σε μια νύκτα, λες και η λύση στο πρόβλημα είναι η αυτοδυναμία στις εκλογές, μπορεί να αντιληφθεί κανείς πως η σκέψη των νέων βλέποντας όλα αυτά δεν είναι παρά  «αδιέξοδο- ο κόσμος γκρεμίζεται και «αυτοί» παλεύουν ακόμη για καρέκλες». Η απελπισία είναι κοντά και δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να αναπτερώσει το ηθικό της νεολαίας. 

Πόσο λυπάμαι για τα όνειρα μου, για τα όνειρα μας και την ελπίδα που είχαμε κάποτε ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι, ότι δεν είναι όλα ψέματα και ότι κάπου υπάρχει φως στο τούνελ, που θα φέρει το χαμόγελο στα πρόσωπα μας.

Διαβάσαμε, σπουδάσαμε, αγωνιστήκαμε και αγωνιζόμαστε για να αποκτήσουμε ένα μέλλον με τις καλύτερες προοπτικές και καταλήγουμε να απελπιζόμαστε παρακολουθώντας τους εαυτούς μας ανήμπορους να ανεξαρτητοποιηθούν. Αμέτρητοι είναι οι νέοι που φεύγουν έξω με την ελπίδα μιας καλής ζωής, γιατί το καλύτερη είναι υπερβολή (αυτοί που ακόμα έχουν δυνατότητα οικονομική) και πόσοι ακόμη γύρισαν πίσω από εκεί που ξεκίνησαν γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. Κλασική πλέον η έκφραση στη καθημερινή ζωή των νέων Ελλήνων «δεν βγαίνω αδερφέ».

Δεκάδες είναι οι νέοι που αποτελούν έναν αριθμό, ένα ποσοστό στους στατιστικούς πίνακες του ΟΑΕΔ και περιμένουν με αγωνία να βρεθεί μια δουλειά, οποιαδήποτε και οπουδήποτε χωρίς περιορισμούς και ψηλά στάνταρ. Πέρασε η εποχή της πολυτέλειας, πλέον η φράση «δουλίτσα να υπάρχει» είναι υπεραρκετή για να δηλώσει αμυδρά ικανοποίηση. 

Δεν ξέρω αν εκφράζω απόλυτα την νεολαία, ωστόσο, θέλοντας να δώσω ένα μήνυμα σε όλους αυτούς που ασχολούνται και πιστεύουν στη νεολαία και θέλουν να την βοηθήσουν, να την βάλουν προτεραιότητα και όχι τελευταία των τελευταίων, η νεολαία είναι η βάση αυτής της χώρας και αν δεν βοηθήσουν τη βάση να είναι σταθερή και ισορροπημένη, να είναι σίγουροι ότι μέλλον δεν θα υπάρξει, τουλάχιστον όχι έτσι όπως το αντιλαμβάνονται. Στηρίξτε την νεολαία και δεν θα χάσετε!

* Η Λένα Μαρκογιαννάκη είναι απόφοιτη του τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Α.Π.Θ, κατέχει Μεταπτυχιακό δίπλωμα στις Διεθνείς Σχέσεις και τη Διπλωματία, του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και Μεταπτυχιακό δίπλωμα στη Δημοσιογραφία και τη Διοίκηση του LCM. 

Περισσότερα

Προεκλογικός αγώνας με λάθος χαρακτήρα; Unknown1:30 π.μ. 2 σχόλια

της Λένας Μαρκογιαννάκη 

Τελικά αυτό που φαίνεται να με προβληματίζει τον τελευταίο καιρό περισσότερο από όλα είναι, ο τρόπος που οι υποψήφιοι και τα κόμματα γενικά αντιλαμβάνονται τον προεκλογικό αγώνα. Οφείλω να ομολογήσω ότι από όλα αυτά τα χρόνια που θυμάμαι τουλάχιστον τις διάφορες εκλογικές περιόδους, είναι η μοναδική φορά που ανακοινώθηκαν εκλογές και κανείς μα κανείς, εκτός από τους ενδιαφερόμενους, δεν αντέδρασε ούτε θετικά ούτε αρνητικά.

Επικρατεί μια περίεργη ησυχία και ένας περίεργος "πολιτισμός" που ομολογώ με τρομάζει. Είναι σαν να είσαι μόνος στο σπίτι και επικρατεί μια ανατριχιαστική ησυχία που ακόμα και ένας ελάχιστος ήχος μπορεί να σε τρομάζει και να σε τρομοκρατήσει, οπότε δεν κουνιέσαι για να μην ακουστεί το οτιδήποτε και σε πανικοβάλλει. Έτσι ακριβώς φαίνεται πως απεικονίζεται η προεκλογική περίοδος, με τα κόμματα να κινούνται σε ρυθμούς, ναι μεν κανονικούς, αλλά συνάμα βουβούς με σκοπό να μη δημιουργηθεί ο οποιοσδήποτε σάλος που θα δημιουργήσει ακόμα περισσότερο αρνητισμό στην εικόνα τους.

Και για να επιστρέψω στον αρχικό μου προβληματισμό, αναρωτιέμαι κάθε φορά που συναντώ τους διάφορους υποψηφίους στους δρόμους, στα καφέ, στα γήπεδα και οπουδήποτε μπορεί να μαζεύεται ο κόσμος και μπορούν να έχουν απήχηση, ποιά είναι η λογική τους. Δεν θεωρώ απαραίτητα ότι είναι λάθος, δεν λέω ότι διαφωνώ με αυτή την πρακτική, για την ακρίβεια ούτε συμφωνώ ούτε διαφωνώ απλά αναρωτιέμαι. Με τον κόσμο τόσο οργισμένο και εξαγριωμένο δεν είναι τεράστιο ρίσκο να κάνεις προεκλογικές περιοδείες και συγκεντρώσεις εν μέσω κρίσης και φυσικά κατόπιν όλων όσων έχουν προηγηθεί; Φυσικά θα πει κανείς, ότι αυτοί που ρισκάρουν είναι κατ΄εξοχήν τα δυο μεγάλα κόμματα γιατί αυτά είναι που ευθύνονται για το κατακερματισμένο παρόν που ζούμε και οι πολίτες με αυτά τα δυο τα "έχει βάλει".

Εγώ πάλι θεωρώ οτι ο κόσμος, δεν έχει μοιράσει ευθύνες όπως κάνουν καθημερινά υποψήφιοι και κόμματα στα κανάλια μεταξύ τους, τον κόσμο δεν τον νοιάζει ποιος έφταιξε περισσότερο, λιγότερο ή καθόλου, νομίζω οτι ένα τεράστιο ποσοστό των πολιτών γνωρίζει πολύ καλά πλέον και οτι "το έγκλημα ήταν καλά οργανωμένο και από ποιούς οργανώθηκε και υλοποιήθηκε", συνεπώς αν κάτι περισσεύει στα αυτιά του κόσμου είναι το "ποίος φταίει". Η ουσία είναι "ποίος θα μας βοηθήσει να ισορροπήσουμε και να πάμε παρακάτω αλλά όχι πια με ψέματα".

Είναι πολύ δύσκολο πλέον να ανακτηθεί η εμπιστοσύνη του κόσμου και πιο πολύ της νεολαίας, η οποία είναι και το μεγαλύτερο θύμα όλων αυτών. Αυτό, λοιπόν, που εξ' αρχής με προβλημάτισε και κατα πάσα πιθανότητα θα συνεχίσει να μου αφήνει ερωτηματικά είναι, κατά πόσο ο προεκλογικός αγώνας με τον χαρακτήρα περιοδειών, ομιλιών είτε ακόμη και τηλεφωνικών ενημερώσεων σχετικά με την υποψηφιότητα κάποιου τη σήμερο ημέρα μπορεί να αποδώσει; Μήπως η λύση δεν είναι οι περιοδείες και όλα τα συναφή, αλλά κάτι πιο απτό; Μήπως θα πρέπει τα κόμματα να αναπροσαρμόσουν τον χαρακτήρα των προεκλογικών αγώνα τους ανάλογα με τις περιστάσεις;

* Η Λένα Μαρκογιαννάκη είναι απόφοιτη του τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Α.Π.Θ, κατέχει Μεταπτυχιακό δίπλωμα στις Διεθνείς Σχέσεις και τη Διπλωματία, του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και Μεταπτυχιακό δίπλωμα στη Δημοσιογραφία και τη Διοίκηση του LCM. 

Περισσότερα

Το γαϊτανάκι των εκλογών Unknown1:43 π.μ. 0 σχόλια

της Λένας Μαρκογιαννάκη

Είναι γνωστή πλέον η φημολογία," σήμερα θα γίνουν οι εκλογές, αύριο θα γίνουν, σε ένα μήνα ή όχι σε λιγότερο από ένα μήνα", αν και αυτό δεν μπορεί να γίνει καθώς ο χρόνος που χρειάζεται είναι τουλάχιστον ένας μήνας πριν την ημέρα των εκλογών, ωστόσο στην Ελλάδα όλα γίνονται. Όπως επίσης, "σήμερα θα ανακοινωθούν τα ονόματα των υποψηφίων των ψηφοδελτίων, αύριο θα ανακοινωθούν, μέσα στην επόμενη βδομάδα, από στιγμή σε στιγμή". Και από οτι καταλαβαίνουμε όλοι μας οι εκλογές έχουν καταλήξει σε μια ιδιόμορφη "κολοκυθιά". Έχουν καταντήσει μια "φήμη". Και το πιο περίεργο απο όλα είναι οτι όλοι τις περιμένουν πως και πως και απο έκει που όλοι αδιαφορούσαν και απαξίωναν την διαδικασία των εκλογών και τους πολιτικούς, όλως παραδόξως όλοι ενδιαφέρονται και για τη μέρα και για τα άτομα που θα στελεχώσουν τα αναμενόμενα ψηφοδέλτια.

Η "φήμη" των εκλογών θα γίνει απτή πραγματικότητα και έτσι όπως κινείται η κατάσταση για πότε θα ανακοινωθούν οι υποψήφοι, για πότε θα ανακοινωθεί η μέρα των εκλογών, για πότε θα γίνουν οι εκλογές και για πότε θα βγουν τα αποτελέσματα και τελικά θα μείνουμε ίσως και ακυβέρνητοι, κανείς δεν θα καταλάβει. Καθώς είναι δεδομένη πλέον η μη αυτοδυναμία άρα η αναγκαστική δημιουργία συγκυβέρνησης απο κομματικούς σχηματισμούς που μπορεί και να μην συμφωνούν μεταξύ τους αλλά για τα μάτια του κόσμου και για την εξουσία μια χάρα θα είναι. 

Και φυσικά κατόπιν όλων αυτών, ο κόσμος θα κοιτάει σαν χάνος για πολλοστή φορά τις εξελίξεις και θα αντιληφθεί οτι αυτές τον προσπερνούν, καθώς όταν έπρεπε να δώσει λύση, πάλι δεν το έκανε, σαν αιχμάλωτος των δεσμεύσεων του. Βέβαια δεν μπορώ να βάλω στο ίδιο κάζανι όλους, σίγουρα θα υπάρξει και κομμάτι του κόσμου που έχει γνωρίζει και έχει συνειδητοποιήσει την κατάσταση και θα προσπαθήσει να αλλάξει το κατεστημένο, ελπίζοντας για την ανατροπή.

Αλήθεια, πόσοι από μας πιστεύουμε πραγματικά ότι η κατάσταση στη χώρα μας θα αλλάξει; Ναι, όλοι αγανακτήσαμε και αγανακτούμε, όλοι νιώθουμε προδομένοι, όλοι νιώθουμε και είμαστε αδικημένοι. Ωστόσο, έχουμε συνειδητοποιήσει άραγε ότι οι επικείμενες εκλογές είναι η πράξη μετά από "την ουρά του γαϊδάρου" την οποία τη φάγαμε και αυτή και πλέον πρέπει να δώσουμε μια αποφασιστική λύση στα τεράστια προβλήματα μας μέσω των εκλογών;

Κατα τη γνώμη μου, η λύση δεν είναι η εγκατάλειψη του εκλογικού δικαιώματος, πρέπει όλοι να εκμεταλευτούμε το δικαίωμα αυτό και να δώσουμε και λύση και τέλος σε όλα όσα μας βασανίζουν. Ας ελπίσουμε ότι η "κολοκυθιά" ή καλύτερα το "γαϊτανάκι" που παίζεται με τις ημερομηνίες και τα ονόματα θα έχει ένα σοβαρό αποτέλεσμα σωστών επιλογών και όχι αποτελέσματα παιχνιδιών.

Περισσότερα

Συνδικαλισμός η πηγή του κακού... Unknown7:30 π.μ. 11 σχόλια

 της Λένας Μαρκογιαννάκη

Ψάχνοντας να βρω τις πιο ενδόμυχες αιτίες που μας οδήγησαν σε αυτή τη χρόνια οικονομική κρίση, αφήνοντας πάντα στην άκρη τις γνωστές και θα έλεγε κανείς επιφανειακές αιτίες και επιπτώσεις που καθημερινά δεν παραλείπουν να μας αναλύουν τα μεγάλα μέσα μαζικής ενημέρωσης, νομίζω ότι ίσως και να “ανακάλυψα” την αιτία που ίσως και να φταίει για το κακό που μας βρήκε. Ως σήμερα σε οποιαδήποτε πολιτική κουβέντα και αν συμμετείχα πάντα έστεφα την προσοχή μου στα λάθη των πολιτικών, του συστήματος και γενικά σε ότι έχει να κάνει με το πολιτικό στερέωμα και τις τακτικές του. Λάθος μου, πριν και πέρα από όλα αυτά κατάλαβα στην πορεία και μέσα από όλες αυτές τις συζητήσεις ότι υπάρχει μια αιτία, την οποία όλοι αγνοούν είτε εσκεμμένα είτε πάλι όχι, η οποία αποτελεί πράγματι την πηγή του κακού και ως γνωστόν ενός κακού μύρια έπονται. 

Ασφαλώς και αναφέρομαι στην ύπαρξη του συνδικαλισμού, ο οποίος αν δεν «ανατρεφόταν» στην Ελλάδα την περίοδο που γεννήθηκε και ανατράφηκε ίσως και να μην είχε φτάσει να χαρακτηρίζεται διεστραμμένος και διεφθαρμένος. Συνδικαλισμός ορίζεται η οργάνωση των εργαζομένων σε σωματεία (συνδικάτα) με σκοπό τη βελτίωση των αμοιβών τους, των συνθηκών εργασίας και ασφάλισης καθώς και το σύνολο των δραστηριοτήτων που σχετίζονται με την οργάνωση αυτή. Έλα όμως που στην Ελλάδα όντως έτσι ξεκίνησε με δημιουργία «ομάδων πίεσης» προς το καλύτερο αλλά σιγά σιγά όχι μόνο αλλοιώθηκε αλλά έφτασε στο σημείο να οδηγήσει την Ελλάδα σε μια αισχρή κατάσταση ρουσφετιού και καταχρήσεων.

Χρόνια τώρα βλέπουμε τους πάσης φύσεως συνδικαλιστές, κάθε χρώματος και ιδεολογίας να αγωνίζονται υποτίθεται για τα δικαιώματα και το δίκαιο κατ’ επέκταση των συναδέλφων που εκπροσωπούν, ενώ στην πραγματικότητα διαγκωνίζονται και κόπτονται για την προσωπική τους και μόνο προβολή και ανέλιξη, γλείφοντας, έρποντας και με τα κέρατά τους κατά πως λέει και η λαϊκή ρήμα. Όλοι λίγο πολύ ξέρουμε ότι ο συνδικαλισμός στην Ελλάδα είναι προβληματικός, όχι γιατί αυτή είναι η φύση του αλλά γιατί με τα χρόνια απέκτησε ελαττώματα ικανά να διαφθείρουν ολόκληρη τη χώρα.

Μπορεί να ρωτήσει βέβαια κάποιος, δηλαδή μόνο ο συνδικαλισμός φταίει και μόνο όσοι συμμετείχαν σε αυτόν το θεσμό, όλοι οι άλλοι τι κάνανε για αυτό; Σαφώς και προφανώς όλοι φταίμε, ωστόσο από τη στιγμή που η οποιαδήποτε συνδικαλιστική οργάνωση (αναφερόμενη κυρίως σε μεγάλες συνδικαλιστικές οργανώσεις π.χ. ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ κ.α) αποκτήσει προβληματική συγκρότηση, τότε φαίνεται πως είναι πολύ δύσκολο αυτό να αλλάξει καθώς όλοι αυτοί οι «μεγάλοι» έχουν πλέον βολευτεί. 

Αν όμως δεν είχε «πλαστεί» έτσι, ο συνδικαλισμός τελικά θα αποτελούσε ένα θεσμό με δύναμη, όπου οποιοσδήποτε και αν συμμετείχε θα αισθανόταν ότι συμμετέχει και συγκαθορίζει τις κοινωνικές εξελίξεις και τις κοινωνικές ισορροπίες παράγοντας πολιτική. Καθώς είναι γνωστό πως «οι ομάδες συμφερόντων και πίεσης» έχουν ως σκοπό καθαρά τη συμμετοχή στις εξελίξεις ώστε να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα όλων των μελών της ομάδας και όχι μεμονωμένα.

Δυστυχώς με το ελληνικό κομματικό κατεστημένο αυτό αποτελούσε και ίσως ακόμα και σήμερα αποτελεί ουτοπία. Όμως για μένα η ανατροπή του συνδικαλισμού από έναν αρρωστημένο σε έναν υγιή θεσμό σίγουρα αποτελεί ελπίδα για μια καλύτερη Ελλάδα και κατ’ επέκταση μια σωστότερη και υγιέστερη πολιτική.

* Η Λένα Μαρκογιαννάκη είναι απόφοιτη του τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Α.Π.Θ, κατέχει Μεταπτυχιακό δίπλωμα στις Διεθνείς Σχέσεις και τη Διπλωματία, του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και Μεταπτυχιακό δίπλωμα στη Δημοσιογραφία και τη Διοίκηση του LCM. 

Περισσότερα

Λαϊκισμός...η κατ' επίφαση της λαϊκότητας Unknown3:20 π.μ. 0 σχόλια

της Λένας Μαρκογιαννάκη

Πραγματικά αναρωτιέμαι, παρακολουθώντας όλες αυτές τις ενημερωτικές εκπομπές της τηλεόρασης και όλους αυτούς τους πολιτικούς που είναι προσκεκλημένοι στα πάνελ με την ιδιότητα των ειδημόνων (λέμε τώρα), ποιος είναι τελικά ο ορισμός  του λαϊκισμού; Ακούω συνεχώς «ο τάδε λαϊκίζει» ή «μη λαϊκίζετε κύριε τάδε» και πρώτα απ’ όλα αυτό που αναρωτιέμαι είναι μήπως δεν γνωρίζω σωστά τη σημασιολογία του λαϊκισμού;

Το έψαξα αρκετά για να καταλήξω τελικά στο γεγονός όπου μέχρι πρότινος και από όσο ξέρω ακόμα και σήμερα η έννοια του λαϊκισμού προέρχεται από το λαό και προσδιορίζει τη «λαϊκότητα» συνήθως στο χώρο της πολιτικής, η οποία κατ επέκταση χαρακτηρίζεται από υπερβολική και μη αυθεντική λαϊκότητα. Λαϊκισμός είναι η κατ' επίφαση λαϊκότητα, δηλαδή αυτό που δείχνει λαϊκό ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι. Νομίζω εδώ και πολλά χρόνια ο λαϊκισμός έχει συνδεθεί απόλυτα με την ελληνική πολιτική πραγματικότητα και μάλιστα μπορώ να πω ότι την χαρακτηρίζει. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που δεν μπορείς να ξεχωρίζεις ποιος μιλάει ειλικρινά και τίμια και ποίος στηρίζεται στην εσκεμμένη ανειλικρίνεια. Όπως επίσης, δεν είναι τυχαίο πως η έννοια του λαϊκισμού έχει συνδεθεί με δυο άλλες έννοιες, αυτή της δημαγωγία και της προπαγάνδας.

Καθημερινά μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί ότι οι περισσότεροι απο αυτούς που βγαίνουν στα ΜΜΕ, από όποιον χώρο και αν προέρχονται λαϊκίζουν. Και λέγοντας λαϊκίζουν φωτογραφίζω την κάθε προσπάθεια να φανεί ότι αυτός που μιλά ότι προασπίζεται τα συμφέροντα του λαού, ενώ στην πραγματικότητα ενδιαφέρεται μόνο για την ικανοποίηση των δικών του συμφερόντων μέσω του προσεταιρισμού των πολιτών. Φυσικά μιλώντας πάντα σε γενικό επίπεδο, δηλαδή ένα πολιτευτής από οποιοδήποτε κόμματα μιλάει πάντα για το σύνολο της παράταξης του. Έχω την εντύπωση ότι πλέον όλοι θέλουν να θεωρούνται ότι θα είναι οι μελλοντικοί σωτήρες της χώρας, το οποίο αποτελεί ένα κλασικό χαρακτηριστικό του λαϊκισμού.

Επιπλέον, θεωρώ ότι ένα μεγάλο ποσοστό των αναμεμειγμένων στην πολιτική σκηνή λαϊκίζουν στοχεύοντας στο συναίσθημα, γνωρίζοντας φυσικά ότι ο λαϊκισμός είναι το αντίθετο του ορθολογισμού και στοχεύει καθαρά στο συναίσθημα και όχι στη λογική. Μόνο που ο ελληνικός λαός πλέον σκέφτεται (τουλάχιστον ένα μεγάλο ποσοστό) άρα κινείται με βάση τη λογική κάτι που δεν συνάδει με την τακτική που ακολουθούν τελικά όλοι σχεδόν του πολιτικού στερεώματος. Ο λαϊκισμός έχει διάφορα παρακλάδια που όπως γίνεται καθημερινά φανερό τα ελληνικά κόμματα ενστερνίζονται (άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο) ανάλογα την ιδεολογία του το καθένα.

Συνεπώς το συμπέρασμα είναι ένα, στο παρελθόν ίσως και να μην υπήρχε η έννοια του λαϊκισμού σε όλα τα κόμματα πλέον όμως έχει γίνει μια πάγια τακτική αλλά δυστυχώς «ξυπνήσανε οι σκλάβοι» και πέραν τούτου ο κόσμος πλέον είναι αρκετά ενημερωμένος και μορφωμένος για να αντιλαμβάνεται ότι τα συναισθηματικά δεσίματα με κόμματα δεν βγάζουν πουθενά….

Περισσότερα

"Πόλη χωρίς φανάρια είναι λιμάνι δίχως φάρο" Unknown7:10 π.μ. 7 σχόλια

 της Λένας Μαρκογιαννάκη

Απελπιστική θα έλεγε κανείς οτι είναι η κατάσταση στην πόλη της Βέροιας τις ώρες αιχμής καθώς σε κανένα από τους κεντρικούς δρόμους της δεν λειτουργούν οι φωτεινοί σηματοδότες ώστε να ρυθμίζεται η κυκλοφορία στο κέντρο της πόλης. Είναι γεγονός ότι τα φανάρια τοποθετήθηκαν εδώ και πολλά χρόνια αλλά δεν λειτούργησαν σχεδόν ποτέ για λόγους μάλλον άγνωστους στους περισσότερους ή για το λόγο όπως μερικοί λένε ότι «Είμαστε μια μικρή πόλη, τι τα θέλουμε τα φανάρια;»…και ακριβώς πάνω σε αυτό αναρωτιέμαι και εγώ «Δηλαδή έπρεπε να είμαστε Αθήνα για να ζούμε στον πολιτισμό;».


Δεν ξέρω πως γίνεται αλλά πλέον και χωρίς αυτά η κυκλοφορία είναι ρυθμισμένη σχεδόν όλη την ημέρα εκτός φυσικά από τις ώρες αιχμής όπου υπάρχει πολλή κίνηση με καταστάσεις συνεχούς αναμονής. Για την ακρίβεια, η εύρυθμη κυκλοφορία των οχημάτων στο κέντρο της φαίνεται ότι συμβαίνει είτε εξαιτίας της διακριτικής ευχέρειας αλλά και ευγένειας των οδηγών της πόλης, οι οποίοι κατανοούν το πρόβλημα κυρίως στους κεντρικούς κόμβους και δίνουν τις περισσότερες φορές προτεραιότητα ακόμα και σε αυτούς που δεν έχουν, είτε για να είμαι ειλικρινής εξαιτίας των διαβάσεων, διότι ως γνωστόν είμαστε η πόλη που οι οδηγοί έχουν την σωστή οδηγική συμπεριφορά να σταματούν στις διαβάσεις και όταν αυτές βρίσκονται κοντά στις διασταυρώσεις αναγκαστικά ρυθμίζουν και την προτεραιότητα στους κόμβους.

Αυτό βέβαια δεν είναι πανάκεια και από όσο ξέρω το ζήτημα δεν συζητείται πλέον στις συνεδριάσεις του Δήμου Βέροιας ώστε να βρεθεί μια λύση. Και πάλι αναφέρω πως το πρόβλημα δημιουργείται σε συγκεκριμένες διασταυρώσεις, όπως για παράδειγμα στον κόμβο Μητροπόλεως- Ελιάς- Βενιζέλου, στην πλατειά ωρολογίου, στη διασταύρωση Ανοίξεως με Βενιζέλο αλλά και σε μερικά ακόμη σημεία και σε συγκεκριμένες ώρες. Θεωρώ, λοιπόν, πως θα ήταν σωστό το ζήτημα των φαναριών να τεθεί επί τάπητος και να βρεθεί επιτέλους μια αποτελεσματική λύση, καθώς ούτε η δημοτική αστυνομία είναι λύση, η οποία εκτός του να σφυρίζει και να κόβει κλίσεις για την παράνομη στάθμευση, τον τελευταίο καιρό έχει πάρει και το ρόλο του ρυθμιστή της κυκλοφορίας, δηλαδή του τροχονόμου όπως παλιά που στεκόταν στο κέντρο και έδινε προτεραιότητα στους οδηγούς, με σκοπό να χαλαρώνει την κίνηση τις ώρες αιχμής.

Καταλήγοντας, λοιπόν, θα έλεγε κανείς πως είμαστε μια πόλη φαινόμενο καθώς όλοι όσοι μας επισκέπτονται έχουν να θυμούνται δυο πράγματα που τους έκαναν εντύπωση (έκτος φυσικά των μουσείων και γενικά των αξιοθέατων της πόλης), το ένα είναι η απίστευτη τυπικότητα των οδηγών στις διαβάσεις, το γνωστό «κοκκάλωμα μόλις δω πεζό να περνάει διαβάσεις» και το δεύτερο ότι δεν υπάρχει ένα φανάρι που να λειτουργεί έστω για δείγμα στο κέντρο της πόλης που να ρυθμίζει την κίνηση. Αυτό που εγώ έχω να πω και θα ακουστεί πολύ ποιητικό αλλά κρύβει μια δόση αλήθειας είναι ότι «Πόλη χωρίς φανάρια είναι λιμάνι δίχως φάρο»….

Περισσότερα

Ερωτηματικά για το μέλλον του Πανεπιστημίου στη Βέροια Unknown3:13 π.μ. 2 σχόλια

της Λένας Μαρκογιαννάκη

Το Πανεπιστημιακό Τμήμα Μηχανικών Χωροταξίας και Ανάπτυξης, το οποίο εδώ και μερικά χρόνια εδρεύει και λειτουργεί στο Νομό μας και συγκεκριμένα στην πόλη της Βέροιας, ήταν η αιτία που στην προχθεσινή συνάντηση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Βέροιας ένας εκ των δημοτικών συμβούλων, ο κ. Λάζαρος Τσαβδαρίδης, έθεσε την πολύ απλή και μάλλον κοινά αποδεκτή ερώτηση από πολλούς σχετικά με την ύπαρξη του Τμήματος και το μέλλον αυτού. 

Η βασική ερώτηση εστίαζε στο κατά πόσο το πανεπιστημιακό αυτό τμήμα θα λειτουργήσει και το επόμενο έτος καθώς είναι πολλά τα παιδιά που γνωρίζοντας πως θα κλείσει δεν το δηλώνουν στο μηχανογραφικό και οι ήδη υπάρχοντες φοιτητές του τμήματος άρχισαν να πανικοβάλλονται. Η απάντηση της δημοτικής αρχής οτι "δεν υπάρχει καμία εξέλιξη επί του θέματος, ωστόσο βρίσκονται σε εγρήγορση" δεν μπορώ να πω πως ήταν και πολύ κατατοπιστική, αντιθέτως άφησε ακόμα περισσότερα ερωτηματικά. Τελικά η πολιτεία και το υπουργείο Παιδείας τι ρόλο παίζουν; Και αν δεν μπορούν να δώσουν απάντηση σε αυτή την ερώτηση οι ιθύνοντες, ποίος μπορεί να δώσει;

Θεωρώ ότι ένα σημαντικό κομμάτι οικονομικού οφέλους για την πόλη της Βέροιας παραμελείται και αγνοείται συστηματικά αλλά ταυτόχρονα και ένα κομμάτι πνευματικού οφέλους αφήνεται στην τύχη του καθώς το τμήμα είναι ιδιαίτερα εξιδανικευμένο από τη στιγμή που εκπαιδεύει ανθρώπους ώστε να δημιουργήσουν στο μέλλον μια σωστή χωροταξική συνείδηση στις πόλεις αλλά και στους πολίτες αυτών των πόλεων. Το τμήμα αποτελεί κοιτίδα παιδείας και πολιτισμού καθώς προσφέρει γνώση και η γνώση αποτελεί πλούτο ως γνωστόν, όπως ο καθένας μπορεί να το εκλάβει.

Θα ήταν, λοιπόν, πρέπον από την πλευρά του Δήμου να ασχοληθεί λιγάκι παραπάνω με το συγκεκριμένο ζήτημα και να βρει επιτέλους απαντήσεις και λύσεις όσον αφορά τη βιωσιμότητα του Πανεπιστημίου στην πόλη μας. Φυσικά, αντιλαμβάνομαι όπως αντιλαμβάνονται και πολλοί μαζί με μένα πως υπάρχουν χιλιάδες ζητήματα που καλείται ο Δήμος να διαχειριστεί καθημερινά, όμως δεν θα ήταν σωστό να αφήνουμε στην τύχη πράγματα και καταστάσεις, τα οποία θα αποφέρουν ωφέλιμους "καρπούς" για το Νομό μας και κατ’ επέκταση και για το Δήμο Βέροιας.

Περισσότερα

"Αν έχεις δυο δώσε το ένα" Unknown8:00 π.μ. 0 σχόλια

Με αφορμή την επιτυχημένη εκστρατεία για την συλλογή ρούχων αλλά και κλινοσκεπασμάτων που ξεκίνησαν οι Μητροπόλεις σε όλη την Ελλάδα μαζί με ένα μεγάλο ραδιοτηλεοπτικό σταθμό, είναι η πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό που πιστεύω ότι παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει κάθε σπίτι, ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου σε όλη την Ελλάδα ευαισθητοποιήθηκε και έδειξε ότι υπάρχει ακόμα έντονο το αίσθημα της ανθρωπιάς, της αγάπης και κυρίως της αλληλεγγύης. 

Πέρασε ο καιρός που ο καθένας κοιτούσε μόνο τον εαυτό του, οι καιροί δυσκόλεψαν κυρίως οικονομικά και ο κόσμος σκέφτεται εντελώς διαφορετικά, όπως κάποτε, που κανένας δεν είχε αλλά ότι είχε και μπορούσε να το προσφέρει το πρόσφερε. Η εποχή της φτώχιας επέστρεψε δυστυχώς, όμως μαζί με αυτή επέστρεψε και «ο άνθρωπος» ευτυχώς. Στο κάλεσμα, λοιπόν, για συγκέντρωση ρούχων και σκεπασμάτων τις τελευταίες δυο εβδομάδες ανταποκρίθηκε πλήθος κόσμου, που σε πολλές περιοχές ήταν μη αναμενόμενο.

Αν ήσασταν από μια μεριά, θα βλέπατε ανθρώπους που δεν θα μπορούσατε ποτέ να το διανοηθείτε πως θα βοηθούσαν το συνάνθρωπο. Είχα ξεχάσει ότι υπάρχει ακόμα κόσμος που συμμερίζεται το πρόβλημα του διπλανό του και η Κυριακή ήταν μια μέρα που μου το ξαναθύμισε. Η εκστρατεία θα συνεχίσει για να θυμίσει και σε πολλούς ακόμα ότι οι καιροί άλλαξαν και ότι πλέον αν δεν δώσεις αγάπη δεν θα πάρεις κιόλας, είτε ακόμη να χτυπήσει το καμπανάκι «πότε δεν ξέρεις πως τα φέρνει η ζωή!». Θα έλεγα, λοιπόν, ότι πρέπει να αλλάξουμε λίγο τη νοοτροπία μας και να μπούμε στη λογική «αν έχεις δυο δώσε το ένα ή έστω το μισό», με  ανταπόδοση φυσικά  το απόλυτο αίσθημα της προσφοράς και της καλής πράξης. Βέβαια ακόμα και αν ολοκληρωθεί αυτή η εκστρατεία, μπορούμε να συνεισφέρουμε και απο μόνοι μας φτάνει να το θέλουμε, δεν χρειάζεται πάντα κάποιος άλλος να μας παρακινεί.

Ο λόγος λοιπόν για τον οποίο με άγγιξε το συγκεκριμένο ζήτημα ήταν γιατί, ο έρανος αυτός ξεκίνησε για να διαδώσει σε όλη την Ελλάδα ένα σπουδαίο μήνυμα που είχε ξεχαστεί εδώ και χρόνια «Αγαπάτε αλλήλους» αλλά και για να δώσει ένα σημαντικό ηθικό δίδαγμα ότι «ο άνθρωπος χάνει την ανθρωπιά του όταν θέλει να την χάσει». Τελικά δεν έχουν άδικο όταν λένε ότι η φτώχεια φέρνει πιο κοντά τους ανθρώπους.

Περισσότερα

Οι σκέψεις της επόμενης μέρας… Unknown7:36 π.μ. 4 σχόλια

της Λένας Μαρκογιαννάκη

Με βάση όλα τα δεδομένα και τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και κυρίως της χθεσινής νύχτας, είναι προφανές πως κανείς από τους αρμόδιους και όχι μόνο (αλλά και ειδήμονες) δεν μπορούσε να εγγυηθεί ότι η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπούσε και μάλιστα ατάκτως αν δεν υπογραφόταν η δεύτερη αυτή δανειακή σύμβαση. Και φυσικά κανένας πολιτικός αρχηγός δεν θα ήθελε να επωμιστεί το κόστος αυτού του ολέθρου που θα ακολουθούσε, καθώς μια άτακτη χρεοκοπία θα είχε συνέπειες ακόμα πιο τραγικές μάλλον από αυτές που καλούμαστε τώρα να αντιμετωπίσουμε. 

Η ψήφιση – υπογραφή της σύμβασης αποτελεί μια χρονική ανάσα αλλά η ουσία είναι αν θα εφαρμοστεί αυτή τη φορά, διότι η πρώτη από ότι φάνηκε δεν εφαρμόστηκε όπως θα έπρεπε και επιπλέον αν θα πετύχει αυτή τη φορά. Δεν είμαι σίγουρη ότι θα πετύχει (όπως φαντάζομαι κανένας δεν είναι σίγουρος), τα μέτρα είναι σκληρά και τείνουν να εφαρμοστούν σε ένα λαό ήδη αρκετά ταλαιπωρημένο και ταπεινωμένο και συγκεκριμένα σε κοινωνικές τάξεις πλέον αδύναμες και σχεδόν άβουλες.

Αυτό, όπως διάβασα και σε ένα άρθρο τις τελευταίες μέρες, οι εταίροι το γνωρίζουν και θα επιχειρήσουν λέει συγκεκριμένα «να δημιουργήσουν ειδικούς λογαριασμούς» ώστε ότι και αν συμβεί να πληρωθούν οι δανειστές από αυτούς. Με λίγα λόγια να αποφευχθεί μια εξωτερική χρεοκοπία όπως αναφέρει το άρθρο για την ακρίβεια. Ναι αλλά τι γίνεται με την εσωτερική χρεοκοπία; Θα μπορέσει το κράτος να ανταπεξέλθει στις εσωτερικές του υποχρεώσεις; Κανονικά, αυτά τα ερωτηματικά θα έπρεπε σήμερα μετά από την ψήφιση να μπορέσουν να απαντηθούν τουλάχιστον ως προς ένα κομμάτι τους.

Η χθεσινή νύχτα οδήγησε για ακόμα μια φορά έναν ολόκληρο λαό σε μια τρελή κατάσταση πανικού και τρόμου, με το βλέμμα στραμμένο μέσα στη Βουλή αλλά και έξω απο αυτή. Πιστεύω πως αρκετοί αναρωτήθηκαν όπως και εγώ «τι γίνεται με το παιχνίδι του ΝΑΙ ή ΟΧΙ;». Δηλαδή όσοι βουλευτές ψήφισαν ΟΧΙ είναι «οι κακοί» και διαγράφηκαν και οι υπόλοιποι που είπαν ΝΑΙ είναι «οι καλοί»; Όπως επίσης, απο την άλλη πλευρά, αυτοί που είπαν ΟΧΙ ξαφνικά εξιλεώθηκαν, δεν έχουν ευθύνες; Κατα τη γνώμη μου, είτε ψήφισαν ναι είτε οχι, είτε θεωρήθηκαν πατριώτες είτε όχι, πάλι τις ίδιες τεράστιες ευθύνες έχουν και είναι αυτοί  που μας έφτασαν στο χείλος του γκρεμού.

Το μόνο που εγώ έχω να πω είναι ότι σημασία έχει πλέον η χώρα μας να αποκτήσει σωστές και σταθερές πολιτικές εσωτερικές δυνάμεις, με κύριο μέλημα τους ένα σοβαρό μέλλον για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Η απαρχή για να επέλθει κάτι τέτοιο ίσως και να ήταν η χθεσινή νύχτα…

Περισσότερα

Η εξελιγμένη μέθοδος για μια «νόμιμη» λαθρομετανάστευση Unknown2:38 π.μ. 0 σχόλια

 της Λένας Μαρκογιαννάκη

Η μετανάστευση αποτελεί ένα κοινωνικό φαινόμενο το οποίο όπως είναι λογικό διαφοροποιείται ανάλογα τη χώρα υποδοχής. Γενικότερα είναι πολυσυζητημένο φαινόμενο με πολλά προβλήματα και ελλείψεις και φυσικά με πολλές παρανομίες. Δεν φτάνει μόνο το κράτος να είναι σωστά οργανωμένο και κατάλληλα ενημερωμένο, αν ο μετανάστης δεν μπορεί να ακολουθήσει τη νόμιμη οδό για να φτάσει στην επιθυμητή χώρα λόγω πολλών παραγόντων, οι οποίοι του το αποκλείουν, τότε αναπόφευκτα θα ακολουθήσει την παράνομη οδό και πλέον δεν θα λέγεται μετανάστευση αλλά λαθρομετανάστευση (ένα κοινωνικό φαινόμενο ανεξέλεγκτο). 

Οι παράνομες μέθοδοι μετανάστευσης είναι πολλές και κάποιες αρκετά γνωστές, ωστόσο υπάρχει μια η οποία ανακαλύφθηκε τα τελευταία χρόνια και όπως είναι λογικό είναι και αρκετά ακριβή. Έφτασε στα αυτιά μου τελευταία και η αλήθεια είναι πως με άφησε άφωνη ή μάλλον με οδήγησε να πω για άλλη μια φορά «η απατεωνιά δεν έχει όρια». Για την ακρίβεια αυτή η εξελιγμένη μέθοδος σύμφωνα πάντα με επίσημες πηγές είναι αυτή της «ενοικίασης ή αγοράς» ταξιδιωτικών εγγράφων. Το 10% με 15% των λαθρομεταναστών από τη χώρα μας προς την Ευρώπη δουλεύει και κινείται βάσει αυτής της οδού. Συνήθως οι «παραχωρητές- δανειστές» των ταυτοτήτων δεν και οι πιο αξιόπιστοι και νομοταγής έλληνες  πολίτες και οι επικείμενοι ενοικιαστές είναι ασιατικής καταγωγής.

Δεν πιστεύω πως διαβάζοντας αυτά κανείς δεν αντιλήφθηκε πως αυτό γίνεται έναντι κάποιας χρηματικής απολαβής και μάλιστα υψηλής. Εξ’ ου και το ότι θεωρείται πανάκριβη μέθοδος και πολύ από αυτούς που επιθυμούν να την ακολουθήσουν δουλεύουν για μεγάλο χρονικό διάστημα ώστε να μαζέψουν τα απαραίτητα χρήματα. Φυσικά, η κουβέντα θα μπορούσε να πάει αλλού, αν εστιάσω στο ότι με τα χρήματα γίνονται τα πάντα τελικά, αλλά θα παραμείνω στο θέμα μου, το οποίο με βρήκε σοκαρισμένη όσον αφορά τη «λαμογιά» που υπάρχει γενικότερα στα κύτταρα ενός ανθρώπινου μυαλού. Το μόνο που χρειάζεται να διαθέτεις εκτός φυσικά από το πολυπόθητο αντίτιμο είναι να διαθέτεις και ένα πρόσωπο που «να μοιάζει» με αυτό  του εκάστοτε διαβατηρίου που θα νοικιάσεις. Τώρα αυτό πως θα γίνει ή πως γίνεται, ιδού ή απορία, αλλά πλέον το ανθρώπινο μυαλό έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα που μάλλον κάτι τέτοιο μοιάζει αρκετά εύκολο.

Είναι άξιο απορίας, επίσης, πως γίνεται οι έλεγχοι να  εντείνονται και με τα χρόνια να γίνονται όλο και πιο ενδελεχείς αλλά συνάμα να εντείνονται και οι απατεωνιές και να αυξάνονται οι απατεώνες. Θεωρώ ότι όσο και να αυξηθούν οι προληπτικοί έλεγχοι, πάντα θα υπάρχουν παραθυράκια τα οποία θα εξυπηρετούν τους «λωποδύτες» να διαφεύγουν και να μην έχουν τις απαραίτητες κυρώσεις. Συμπερασματικά λοιπόν, με βάση τα δεδομένα το όνειρο της ευρωπαϊκής νομιμοποίησης μπορεί να γίνει πραγματικότητα με την βοήθεια της τελευταίας εξελιγμένης μεθόδου και κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός ότι οι παράνομες αυτές μέθοδοι θα εξελίσσονται συνεχώς.

Περισσότερα

«Μη δουλεύεις μόνο, αλλά ζήσε κιόλας….» Unknown5:37 π.μ. 1 σχόλια

της Λένας Μαρκογιαννάκη

Πρόσφατα, δεν έχει πολύ καιρό που σε ένα τοίχο μιας πολυκατοικίας είδα να γράφεται με σπρέι μια φράση, η οποία ομολογώ με «άγγιξε» κατά πολύ. Δεν ξέρω αν στόχευε κάπου συγκεκριμένα ή απλά γράφτηκε από ένα ανήσυχο νεανικό πνεύμα, όποιος και να το έγραψε πάντως εγώ θέλω πολύ να συμφωνήσω μαζί του αλλά δεν ξέρω αν γίνεται. Η φράση χαρακτηριστικά έλεγε «Μη δουλεύεις μόνο, αλλά ζήσε κιόλας….» και εδώ έρχεται το μεγάλο δικό μου ερωτηματικό. Σε αυτή την εποχή μπορεί άραγε αυτή η φράση να γίνει πραγματικότητα; Αυτή η θεωρία μπορεί να γίνει πράξη; Κάτι μέσα μου, μου λέει «γιατί να μη γίνεται; στο χέρι σου είναι» και από την άλλη το ξανασκέφτομαι και λέω «μπα δύσκολα τέτοιες ώρες τέτοια λόγια». Δηλαδή; Λάθος εποχή... 

Καθημερινά αντιμετωπίζω ανθρώπους γνωστούς και μη, οι οποίοι τρέχουν όλη μέρα για τις υποχρεώσεις της δουλειάς του, για να βγάλουν το μεροκάματο, για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν σε αυτό που το κράτος ονόμασε «περίοδο λιτότητας» και ναι διαπιστώνω μετά λύπης μου ότι δεν έχει μείνει σε κανέναν χρόνος για πραγματική ζωή. Όσον αφορά αυτούς που δουλεύουν και έχουν οικογένειες δεν υπάρχει χρόνος να ζήσουν αυτό που τόσα χρόνια έχτιζαν, μια ικανοποιητική δουλίτσα και μια οικογένεια, γιατί οι καταστάσεις δεν το επιτρέπουν. Όσον αφορά δε αυτούς που ψάχνουν δουλειά, ο χρόνος τους εξαντλείται σε αυτό ακριβώς, στην πολυπόθητη ανεύρεση εργασίας, κάτι χρονοβόρο και πλέον χωρίς το επιθυμητό αποτέλεσμα. Έφτασε μια εποχή που ο χρόνος για να περάσεις καλά… να ζήσεις… να πεις ότι απολαμβάνεις δεν υπάρχει και αν ποτέ υπάρξει θα έχει μαζί του μια γεύση από τα παλιά, δηλαδή τα δύσκολα χρόνια που πέρασαν για να φτάσεις μέχρι το σημείο να πεις «ΤΩΡΑ ΖΩ».

Αν πάλι το δει κανείς από την αισιόδοξη πλευρά, όπως το είδε και ο εμπνευστής αυτής της φράσης, δεν είναι και τόσο δύσκολο να το καταφέρεις αν το θέλεις, και εδώ μάλλον κολλάει και η λαϊκή ρήση «η φτώχεια θέλει καλοπέραση». Γιατί η ζωή τελικά είναι μικρή και δεν πρέπει να είναι θλιβερή και δεν πρέπει να καταβάλλεται ούτε από υπερβολικό άγχος ούτε πανικό, άσχετα αν μας το έχουν περάσει έτσι. Άσχετα αν πλέον έχουμε φτάσει να νιώθουμε ευτυχισμένοι μόνο όταν η τσέπη μας είναι γεμάτη. Θα πει κανείς (πολύ πιθανόν νέος γιατί ή πιο μεγάλοι σε ηλικία έζησαν και περίοδο φτώχιας), πως αλλιώς (;), αφού η ζωή έχει γίνει ακριβή, οι υποχρεώσεις ακόμα πιο ακριβές, πως θα νιώσω ευτυχισμένος/η;. Αναμφίβολα το αίσθημα ανασφάλειας μας έχει κυριεύσει και μας πηγαίνει πίσω, αν όμως δούμε τα πράγματα πιο αισιόδοξα με περισσότερη ψυχραιμία νομίζω ότι θα φτάσουμε πολύ κοντά σε αυτό που μας προτρέπει να κάνουμε αυτή η φράση.

Μπορούμε να συνδυάσουμε και δουλειά και ζωή έστω και με τα λίγα, να σταματήσουμε να ζούμε με τις ερινύες του παρελθόντος, να παλεύουμε για το παρόν αλλά να ζούμε για να δούμε και μέλλον, γιατί θα υπάρξει μέλλον αυτό είναι σίγουρο. Και ακριβώς πάνω σε αυτό, ταιριάζει και μια άλλη φράση που είχα διαβάσει παλιότερα σε ένα άλλο τοίχο «Ζήσε το τώρα, ξέχνα το χθες, αγάπα το αύριο να ζήσεις αν θες…».

Περισσότερα